
هر چه از نیمکره غربی به سمت مشرق زمین می رویم "خود بی ارزش" پسندیده تر می شود. مردم مشرق زمین از قرن ها پیش یاد گرفتند که به دیگران بیشتر از خودشان اهمیت دهند. از خودشان تعریف نکنند و خوبی های خود را انکار کنند. آنها باید تواضع داشته باشند.
فروتنی هر چه که هست و هر علتی که داشته باشد یک مشکل بزرگ دارد: این که رفتاری صادقانه نیست.
"قانون انتها (قانون اول طبیعت) می گوید هر چیزی در نهایت به ضد خود تبدیل می شود". تاریکی به نور، سرما به گرما، شیرینی به تلخی، سختی به آسانی، عشق به نفرت …
و مطابق قانون انتها، این غرور است که به تواضع تبدیل می شود. رفتار فروتنانه یادآوری این نکته به خود و اطرافیان است که من بزرگ و با ارزش هستم.
هنگامی که موفقیت، غرور و خرسندی صادقانه ی افراد تحمل نمی شود، فروتن بودن به یک وظیفه و رفتار اجباری از سوی جامعه تبدیل می شود.
اگر چیزی را می دانی، اگر برای آنچه که هستی زحمت کشیدی، پنهان کردن آن هیچ فضیلت اخلاقی برای شما محسوب نمی شود، مگر از سوی تنگ نظران، کسانی که دوست ندارند موفقیت و رضایت شما را ببینند.
تواضع، یعنی رد تعریف و تمجیدها و مقابله با احساس رضایت از خود، هیچ کمکی به ما در جهت رشد و بهتر شدن نخواهد کرد.