
هر چیزی هویت ما را تهدید کند بیشتر از آن اجتناب می کنیم
من که هستم؟
هر کس درباره ی خودش می تواند صحبت کند.
این کاریست که مردم خیلی دوست دارند انجام بدهند.
ما دوست داریم دیگران ظاهر ما را دوست داشته باشند، ویژگی های ریز و درشت اخلاقی ما را بدانند و در موردش حرف بزنند.
درباره ی رشته ی تحصیلی مان از ما نظر بخواهند.
به رفتار حرفه ای ما در محل کار دقت کنند.
ببییند ما چقدر خوب هستیم. در کارمان وجدان داریم و تلاش می کنیم.
ما عقایدی داریم که بخشی از وجود و هویت مان هستند.
با این عقاید ما به گروهی از انسان ها متصل می شویم.
احساس تعلق یکی از احساس های عمیق انسان است و بشر برای این که احساس تنها ماندن در دنیا نداشته باشد، می خواهد عضو گروه ها باشد.
گروه می تواند شامل طرفداران یک تیم فوتبال باشد یا پیروان یک مسلک.
فرقی نمی کند، مهم این است که ما تنها نباشیم.
ما با همه ی این ویژگی ها خودمان را می شناسیم و این ها با هم هویت ما را شکل می دهند.
به طور معمول در اواسط دهه ی دوم زندگی، نزدیک سی سالگی هویت تشکیل می شود و ما خودمان را می شناسیم.
یعنی خود تعریف می شود
با ظاهر، شغل، اخلاق، باورها و نگرشمان به دنیا، علاقمندی ها، دارایی ها، تصمیم ها،
دراین جا شخص نسبت به خود به وجود آمده حساس می شود.
تغییر در هر کدام از موارد بالا می تواند به تغییر در هویت منجر شود و انسان در برابر آن به شدت مقاومت می کند.
ما همانطور که نمی خواهیم کسی از ظاهر ما بد بگوید، نمی خواهیم عقایدمان هم زیر سوال برود.
به همین خاطر انتقاد را تحمل نمی کنیم. چون پیامی که پشت هر انتقاد دریافت می شود این است:
هر چقدر یک انسان خود و منطق قوی تری داشته باشد،
در برابر تغییرات و باورهای جدید انعطاف بیشتری نشان می دهد.
هر چه محتوای ذهن افراد سخت تر و ساختار ذهن غیرقابل انعطاف باشد،
خود ضعیف تر بوده،
امکان رشد و بهتر شدن در سال های جوانی و بعد از آن کمتر می شود.