داشتن ماهواره یعنی امکان دریافت سیگنال های شبکه های مختلف تلویزیونی در سراسر دنیا.
داشتن این امکان حق هر کس در هر جای دنیاست.
محتوای برنامه های مختلف بسیار متنوع بوده، از برنامه های فوق العاده ی علمی تا برنامه های بی محتوا و زرد را شامل می شود.
چگونگی تماشای ماهواره،
موضوع اختلاف بسیاری از خانواده های ایرانی است.
چون ترجیح می دهند خیلی از برنامه ها را فرزندانشان تماشا نکنند.
ولی مسئله اصلا ساده نیست
و معمولا بین بزرگترها و کوچکترها در خانواده کشمکشی طولانی بوجود میآید.
چون بچه ها به سختی زیر بار این نوع محدودیت ها می روند.
در کشور ما حساسیت زیادی در مورد ماهواره وجود دارد.
همان طور که در دهه ی هفتاد داشتن ویدئو جرم بود. چون این ها رسانه هایی هستند که امکان دیدن برنامه های غیراخلاقی را برای شخص فراهم می کنند.
به لحاظ منطقی “احتمال” دریافت محتوای غیراخلاقی،
آن هم در چهاردیواری خانه،
نمی تواند جرم باشد، چون آسیبی به کسی نمی زند.
از طرفی قانون نمی تواند تک تک افراد جامعه را به پایبندی به مسائل اخلاقی شخصی ملزم کند.
بیشتر ما می دانیم که هدف از این سخت گیری اعمال کنترل و محدودیت برای مطلع شدن مردم درون مرز از وضعیت ایران و جهان است.
می خواهم بگویم ماهواره اثر منفی دارد، ولی نه آنقدر که به ما گفته اند!
مشکل ماهواره محتوای مربوط به خیانت است.
شبکه هایی مانند جم در چند سال گذشته خیانت را عادی کرده،
روی نگاه نسل جدید به روابط عاشقانه تاثیر گذاشته اند.
بنابراین تماشای همیشگی این برنامه ها برای خانواده ها مناسب نیست.
قانون تماشای ماهواره این است:
میان شما و فرزندتان فرقی وجود ندارد، این برای بیشتر خانواده های ایرانی غیرقابل قبول است.
هدف از محدود کردن این است که فرزند ما در آینده بی بندوباری و روابط آزاد را تجربه نکند.
(این یکی از بزرگترین ترس های خانواده ها در مورد فرزندانشان است) .
هر چیزی که کودک در کنار خانواده تجربه می کند، یک تجربه ی معمولی و فاقد جذابیت است.
نه تنها مشکلی ایجاد نمی کند،
بلکه باعث می شود در نوجوانی هم با مسائل مربوط به جنسیت،
(نسبت به کسانی که هیچ وقت با این جذابیت ها مواجه نشده بودند)،
عادی تر برخورد کنند.