
هنگامی که مردی در دعوا به مردی دیگر فحش جنسی می دهد، می خواهد زنی از خانواده ی او را تصاحب کند، به طور معمول مرد زمانی این کار را انجام می دهد که از لحاظ فیزیکی یا عقلانی توان مقابله با طرف مقابل را نداشته باشد.
مردان بسیار انگیزه دارند برای تحقیر طرف مقابل به “زندگی جنسی مادر” او اشاره کنند. در درهه ی 30 و 40 خورشیدی فحش مادر باعث قتل می شد، ولی در این سال ها قدری از شدت عصبانیت ها کاسته شده، حتی فحش به مادر به صورت شوخی بین آقایان رواج پیدا کرده است.
ریشه ی این عصبانیت بر می گردد به “عدم احساس کنترل مرد بر زندگی جنسی مادر“، چون هر مردی می داند مادرش پیش از به دنیا آمدن او، بارها آمیزش جنسی داشته است.
مردها براحتی پدر واقعی طرف مقابل را زیر سوال می برند، چون می دانند هیچ راهی (طبیعی و غیرعلمی) برای اثبات واقعی بودن پدر وجود ندارد. خواهر پس از مادر هدف حمله های جنسی قرار می گیرد، چون احساس کنترل مرد بر زندگی خواهر قدری بیشتر از مادر است.
در مورد همسر این مساله کاملا متفاوت است، چون بین دو همسر تعهدی دوطرفه وجود دارد، بنابراین همسر کمتر از زن های خانواده هدف توهین های جنسی قرار می گیرد، چون آگاهی مرد بر زندگی جنسی همسر خیلی بیشتر است.
هر جا رفتاری افراطی دیدیم باید به گذشته های دور و عمق وجود آدمی برویم تا به نیازی برآورده نشده برسیم. احساس مالکیت شدید مرد بر زن به خاطر عدم کنترل او بر فرایند بچه دار شدن است.
این ضعف در مورد زنانی که باکره نیستند بیشتر است، به همین جهت اصولا فرزند دختر هدف توهین و فحش جنسی قرار نمی گیرد.
طبیعت به زن این امکان را داده که یقین داشته باشد خودش مادر شده است، ولی اراده ی مرد برای فرزند داشتن به اندازه اراده ی زن موثر نیست. بنابراین زن نگرانی بابت آمیزش های جنسی دیگران ندارد، چون مشکلی برای ارضای نیاز اصلی او بوجود نمی آورد.