
ما کسی را دوست داریم که در کنار او خودمان را دوست داشته باشیم.
از دوست داشته شدن توسط او لذت ببریم و دیگران ما را در کنار او خوشبخت ببینند.
لازمه ی همه ی اینها این است که آن شخص محبوب و مورد قبول دیگران باشد.
ما وقتی عاشق کسی هستیم، فکر می کنیم او برای همه جذاب و دوست داشتنی است. این حس هم لازمه ی دوست داشتن است و هم گاهی رنج آور. ولی در هر حال این نگاهی است که یک عاشق دارد.
دیگران باید از دیدن ما در کنار هم به وجد بیایند و من باید بتوانم به او افتخار کنم.
بنابراین ما تمایل داریم دیگران از عشق ما تعریف کنند،
همکارانش او را قبول داشته باشند و آشنایان ببینند که او چقدر شایسته و متفاوت است.
چرا که دوست داشتن تنها یک مسئله درونی نیست.
ما برای اینکه بتوانیم او را فراموش کنیم نیاز داریم که بدانیم او دوست داشتنی نیست.
دیگران قبولش ندارند و فامیل و آشنایان می دانند که او آدم خوبی نیست.
بنابراین در این مواقع خیلی از افراد شروع به بدگویی می کنند. سعی می کنند نظر دیگران را نسبت به او عوض کنند.
با این کار بندهای خارجی که شخص را به معشوق پیوند می داد یکی یکی سست شده، دوست نداشتن معشوق و گذشتن از خیر او کمی راحت تر می شود.