
می گویند فروید به انیشتین گفته بود می دانی فرق من با تو چیست؟
مردم نظریه ی هر دوی ما را می خوانند، از هر دوی آن ها سر در نمی آورند، ولی نظریه ی تو را قبول می کنند و با نظریه ی من مخالفت می کنند!
و اگر هم این ها را ندانیم
لازم است بدانیم که برای ابراز مخالفت و انتقاد در هر حوزه ای
در آن مورد اطلاعات داشته باشیم.
محیط های مجازی و حقیقی پر است از اظهارنظر و انتقاد در مورد موضوعات متفاوت. از موضوعات سطحی روزمره گرفته تا مسائل عمیق نظیر مفهوم زندگی.
معمولا در این بحث ها مهم نیست که ما چقدر اطلاعات داریم، چقدر مطالعه کردیم و کسانی که در حال نظر دادن هستند، چقدر زمینه ی مشترک برای بحث دارند.
چون جایی برای نظر دادن نداریم.
چون در دنیای واقعی در تصمیم گیری ها دخیل نیستیم و با این کار تا حدی احساس موثر بودن پیدا می کنیم.
در بیشتر حرف های ما آنچه که مهم است موضوع نیست، بلکه خود ما هستیم.
خیلی وقت ها آنچه ما را وادار به انتقاد می کند، احساسی است که در لحظه داریم.
زمانی که مهم نیست چقدر اطلاعات داریم و در کجای علم ایستاده ایم، می توانیم روبروی هم بایستیم و بگوییم من مخالفم، بدون این صاحب نظر باشیم.

در این شرایط بهتر است سوال کنیم.
این شاید متناقض با چیزهایی باشد که تا بحال یاد گرفتیم.
این که هر کسی هر جایی حق انتقاد و مخالفت دارد،
ولی باید بدانیم این حق داشتن به معنای بدون اشکال بودن این کار نیست.
باید قبول کنیم نظر کسی که در حوزه ای زحمت کشیده، با کسی که هیچ مطالعه ای در آن زمینه نداشته، نمی تواند وزن یکسانی داشته باشد.

این تفکر که همه یکسان و برابر هستند، عین بی عدالتی و نابرابری است.
این مشکل در حوزه های کلامی خیلی رایج است، چون فکر می کنیم تنها متریال مورد نیاز برای نظر دادن و انتقاد کردن کلمات هستند.
این یک خطاست!