
انسان در سخت ترین شرایط به امید نیاز دارد.
امیدواری کاری است که بشر آن را دوست دارد، به ویژه در روزهای دشوار.
ما نیاز داریم به خوبی ها فکر کنیم. نیاز داریم بدانیم قوی هستیم و ارزشمند.
می توانیم حوادث را معنی کنیم، همانطور که دلمان می خواهد.
در ذهن ما همیشه روزهای روشنی هستند که هنوز نیامده اند.
برای رسیدن بهشان برنامه می ریزیم و با امیدواری خیال پردازی می کنیم.
ما می دانیم که دنیا در حال عوض شدن است و حتما قرار است جای بهتری شود.
ما انسان های امروز، در نقطه ای از تاریخ بشر هستیم که داریم این تغییرات را به چشم می بینیم.
انسان می داند که هر رشدی درد دارد و این درد را بارها و بارها در طول تاریخ احساس کرده است.
زمین برای بهتر شدن به معنی نیاز دارد.
افراد تکرو و طمع کار جایی در آن ندارند و تنها چیزی که درآن دوام می آورد عشق و همدلی است، فکر کردن، فهمیدن و احساس کردن.
یکی شدن همه ی انسان ها نشانه ای از ورود به عصری جدید است. عصری که ما آن را آرام آرام تجربه می کنیم و باورهای قدیمی نه به آرامی که به تندی از جا کنده می شوند.
امیدواری که ما را در برابر سختی ها قوی می کند.