
همیشه خطراتی وجود دارد که مردم باید از آن مطلع شوند.
گروه هایی هستند که تریبون و رسانه ها را در اختیار دارند و باید برای آگاه ساختن مردم برنامه ریزی کنند.
وقتی بیماری شایع می شود، رسانه ها باید تصمیم بگیرند که چطور به مردم بگویند از خودشان مراقبت کنند.
برخی زودتر وجود خطر را می پذیرند و سعی می کنند در مورد آن اطلاعات بیشتری کسب کنند.
می گویند چیزی نیست، این هم یک بیماری شبیه سرماخوردگی و آنفولانزاست.
مردم برداشت های مختلفی دارند و تکلیف خیلی ها مشخص نیست.
چون باید در مورد خطرات آن پاسخ دهند! چون تریبون داران باید توضیح دهد که چرا جلوی ورود بیماری کرونا را به ایران نگرفتند، پروازها را لغو نکردند و موارد ابتلا به بیماری و مرگ را شفاف اعلام نکردند.
چرا هنوز اقدامات مناسبی جهت قرنطینه بیماران مبتلا به کرونا و محافظت از جان پزشکان و پرستاران و سایر اعضای کادر درمان، صورت نگرفته است.
اینکه چرا ایران بعد از چین بیشترین آمار مرگ در اثر بیماری کرونا را دارد و این یعنی یک تفاوت بزرگ و سوال برانگیز در نوع مدیریت این مشکل با سایر کشورهای دنیا.
این حرف های بی اساس نباید باعث شود که ما مرگ آور بودن بیماری کرونا و شیوع سریع و بیرحمانه ی آن را انکار کنیم.
این را روانشناسان اجتماعی می گویند. مردم تا زمانی که با ترس و تهدید جدی مواجه نشوند، آن را نمی پذیرند و آماده ی اقدام نمی شوند.
تکرار همیشگی پیام هایی نظیر نترسید و نگران نباشید نه تنها کمکی به سلامت جامعه نمی کند، بلکه باعث می شود افرادی که عزت نفس و شجاعت کمتری دارند،
چون ترس این افراد اجازه ی روبرو شدن با موقعیت خطرناک را نمی دهد،
به همین دلیل با دریافت پیام های دوگانه،
خود به خود پیامی که برای آنها دردسر کمتر و آرامش بیشتری به دنبال دارد، را انتخاب می کنند.
نگران باشیم و هر لحظه حواسمان به انتقال این ویروس باشد.