
گاهی در نوشته هایم در مورد دنیای آرمانی نوشتم.
دنیایی که در آن مرزها از بین رفته و انسان ها معیارهایشان را تغییر داده اند.
دنیایی که همه ی ما آن را دوست داریم.
فقط یک اشکالی دارد و آن این است که خیلی دور از دسترس است.
زندگی در دنیای آرمانی انگار حالا حالاها امکان ندارد.
دنیایی که رقابت در آن وجود ندارد.
مردم بر مردم حکومت می کنند و عدالت در آن اجرا می شود.
همه با هم برابرند و کسی ثروت ها و منابع را برای خودش و اهدافش خرج نمی کند.
همه با هم برای اتفاق های دنیا تصمیم می گیرند.
چون نباید فکر کنیم که این خانه دور است.
درست نیست که فکر کنیم دنیای آرمانی تنها یک رویای بشری دور از دسترس است.
باید بدانیم این ها خواسته هایی منطقی هستند، نه آرزوهایی دور و دراز و افسانه ای…
دنیای جدید از همین امروز ساخته می شود، به دست من و تو.
چون ما همه می دانیم چه می خواهیم.
دنیای جدید دنیایی است که درآن انسان ها با عقایدشان از هم جدا نشوند
و هیچ عقیده و باوری اجازه ی دشمنی به هیچ گروهی از انسان ها ندهد.
همان سبکی که مردم زمین از آن خسته شده اند
و به آن اعتراض می کنند.
مردمی که دشمنی را نمی خواهند و دلشان لک زده برای یک دنیای شاد.
همین امروز.

امروز که همه آگاه تر از گذشتگان هستیم و همانقدر هم خسته تر.
کشته شدیم و به راحتی خونمان در کف خیابان های دنیا خشک شد و فراموش…
ما دنیای جدید را می سازیم
و آدم هایی می شویم که سیاره مان می خواهد.