
انسان اجتماعی به انسان نیاز دارد. او دوست دارد دیده شود و محبت و توجه دریافت کند.
می خواهد تحسین شود و گاهی دیگران به او افتخار کنند.
زندگی جدا از هم سخت است. از دید روانشناسی ما با هم ارتباط برقرار می کنیم تا خودمان را به هم نشان دهیم.
همانطور که به تنهایی قادر به تهیه ی خواک و پوشاک و خانه برای خودمان نیستیم،
انسان به همنوع خود گره خورد تا احساس رضایت داشته پیدا کند. به این ترتیب جوامع بشری شکل گرفتند و مردم بیشتر و بیشتر به هم متصل شدند.
معیارهای زیبایی در طی قرن ها تغییر کرد، تعریف خوشبختی سخت تر شد و

دردنیایی زندگی کردیم که تقلب رساندن به دوست سر جلسه ی امتحان مورد سرزنش قرار می گرفت، رساندن نیازهای مردم به آنها بدون واسطه و با قیمت پایین قاچاق نامید میشد و به فکر دیگران نبودن ویژگی لازم برای موفق شدن بود.
همه ی این ها بد است، ولی یک چیزی در این میان خوب است، آن هم اینکه ما دیگر نمی توانیم آنگونه باشیم. خوب است که می توانم از فعل های زمان گذشته استفاده کنم، چون آن خواسته های مصنوعی که ما را انگل وار به هم چسبانده بود الان بی اهمیت و بی ارزش است.
ما همچنان به هم نیاز داریم، ولی دور از هم به هم کمک می کنیم. ما با هم مهربان می شویم، فرقی ندارد زشت هستیم یا زیبا، چاق یا لاغر، پولدار یا فقیر. همه ی ما باید زنده بمانیم و بودنمان وابسته به هم است.
شبیه اولین انسان هایی که زیر سایه ی درختان جنگل روی تخته سنگ ها می نشستند و با هم حرف می زدند. بدون این که طبیعت را خراب کنند و به چیزی غیر از آنچه که در زمان حال در جریان بود فکر کنند.