ساعت 03:03 نیمه شب است،
من هم که شیفته ی ساعت های رند!
پس بسم الله
برای شروع نگاشتن در اکانت ویرگول.
فیلتر شکن را خاموش کردم، نمی خواستم بیشتر از این وقتم را در اینستاگرامِ لعنتی هدر دهم.
ناخودآگاه به تلگرام منتقل شدم، فضای شعف‌ناک بدون قطعی و بدون معطلی vpn !
چند ساعتی می‌شود که کسی بیدار نیست، یعنی از میان رفقا هم‌سخن نداشتم.
امشب، نه دلم می خواست درس بخوانم، و نه زیاد اهل چایی‌هستم!
ولی چون تا لب تر کردم پدرم برایم چای درست کرد و اورد با قندان گذاشت روی میزم
بیدار ماندم
و هم چای می‌خورم
هم درس می خوانم!
کمی درس خواندم، با تمرکز پایین، اما خواندم!با جبر عذاب وجدان، اما خواندم.
مهم این است.
مهم «فقط» این است!
ساعت شد 03:13
اینجا نوشتن را کسی به من پیش‌نهاد داد.
بعدا شاید راجع به او بنویسم!
اصلا اینکه من کیستم و چه کسی گفته که وهشی‌ام؟ را هم می نویسم، اما می خواهم پا روی چهارچوب ها گذاشته و به خود اجازه بدهم تا قبل از معرفی، این پست را منتشر کنم.
حدود ۱۸۰ کار نکرده در ریماندرم انتظارم را می کشد.
۳۴ تا چت نخوانده در تلگرام
۱۴۵ تا پیامک پاسخ داده نشده که از این تعداد امیدوارم درصد بالایی تبلیغاتی باشد،
۲۵ تا چت سین نشده در بله.
حتی با نوشتن این‌ها هم اضطراب تمام وجودم را در برمی گیرد.
از شنبه ۱۰ مرداد شروع به ساختن و تمرین یک سری عادات و تمرین ها کردم، روز اول نوشتم‌شان در گوشی
حالا علامت می زنم
می خواهم به هر نحوی شده زنجیره را حفظ کنم و حس خوبِ تلاشگری به خودم پیدا کنم.
این‌روزها
به گمانم دارم با خودم به صلح می‌رسم.
دکترِ وهشی
[نوشته مربوط به شب گذشته است، کمی درس خواندن، یک فلاسک چای را تمام کردم،و تا ۹ صبح خوابیدم.]
