هنوز با فضای ویرگول خان اشنا نیستم ولی چند روزِ دارم به این فکر میکنم که مشغولیاتم رو اینجا بنویسم.ذهنم در حوزه ی زنان و حقوق زنان در گردشِ و باید چندتا کار رو شروع کنم ولی از شروع کردنشون واهمه دارم.به فکر آینده که چی قراره بشه و کلی استرس برای انجام نشدن کارا و مریض شدن اعضای خانواده هم روش،به اضافه ی دوتا درس معرفی به استاد!!که یکیش چقدر فاجعه بود.خیره،قطعا خیره.ولی پذیرش یه سری چیزا واقعا سخته،اما خدا حواسش هست.
دلگرمی این روزا،امید به زندگی این روزا چی میتونه باشه؟