این روزا حس و حال عجیبی دارم!
توصیفش برام یکم گنگ هست...
میدونی خودم به خاطر افکار سیاه خودم، از خودم دلگیر میشم، حالم بد میشه، ناراحتی مثل یه سایه سیاه منو به آغوش میکشه، اما جالبش اینجاست که خودم که دستامو برای آغوش این سایه سیاه باز کردم،توی دستام و آغوشم خفش میکنم و دوباره حال بدمو به بهترین حال ممکن تبدیل میکنم.
این روزا خودم نمک رو زخمم میپاشم بعد خودم هم پماد میزنم به زخمم...
ولی خوشحالم از اینکه برای حال خوبم محتاج کسی نیستم😌
خودم برای خودم یه سرپناه امن هستم،قلبمو به آغوش قفسه سینم میکشم و با یه دم عمیق، آرامش و تقدیم قلب و مغزم میکنم و ازشون تشکر میکنم که خیلی صبور و قوی هستن و همیشه بهم امید و اراده دادن🌱
از فردا میخوام به جبران این همه زحمات نه تنها قلب و مغزم بلکه کل جسمم رو به آرامش دعوت کنم و هرروز 5 دیقه ای مدیتیشن کنم😉
