روزا دوتا پا داشتن و دوتای دیگه هم قرض گرفتن و دارن فرار میکنن و این منم که نشستم و دارم نگاه میکنم و این روز ها رو که بهترین فرصت برای تلاش کردن هستند و راحت دارم از دست میدم.نه به برنامم میرسم، نه به کارهام اهمیت میدم، نه درسام و درست و حسابی میخونم، نه به روتین روزانم توجه میکنم و گویا فقط بیهوده نفس میکشم.خودمو سرزنش میکنم اما تأثیری نداره و خودمم عذاب میکشم.
اما امروز دیگه به خودم اومدم و متوجه شدم که چقدر به خودم بد کردم.میخوام زندگیم و که مثل تکه های پازل هرکدوم یه طرف افتادن و مرتب و با نظم بچینمشون و توی زندگیم یه دیسیپلین ایجاد کنم،آره من تصمیمام و گرفتم،من آدم تسلیم شدن و جا زدن نیستم تا میدون و واسه بقیه خالی کنم، من آدمی نیستم که بهونه هام و پشت سر هم بچینم و بعدم خیلی ریلکس تو جهنمی که برای خودم درست کردم نفس بکشم.
امروز من دوباره از اول شروع میکنم و هیچوقتم از شکستام ناراحت نشدم و مثل امروز دوباره پاشدم و از اول ساختم، من مثل بقیه نیستم که از شروع کردن بترسن یا اهمیت ندن و فقط رویاپردازی کنن،من بارها و بارها از اول شروع کردم و تلاش کردم حتی اگه شکست خورده باشمم باز از خودم راضی بودم.
الان که از احساساتم و تصمیمام نوشتم حس میکنم ذهنم خیلی آروم شده مثل فرشی شده که تو تابستون مامانا روش جارو کشیدن و خاک و خورده خوراکی ها از روش پاک شدن و الان از پنجره نور خورشید مستقیم میخوره بهش و مثل اون فرش احساس تازگی دارم و الان به خودم قول میدم تا هروز تا جایی زمان اجازه داد و تونستم، بنویسم، حتی شده یه کلمه!