Think about it..! (فکر کن..!)

موسیقی متن

فکر کن..!
فکر کن به زمانی که باز هم قراره برای یه موفقیت جدید مثل قبل تلاش کنی!
یه تلاش دوست داشتنی و خواستنی!
قدم زدنمون باهم و متر کردن خیابونای جدید..!
حرف زدنای جدید..
روحیه دادنای جدید..
دید زدن و از بر کردن تمام دکه ها و ساختمون های مسیر جدید..
پیدا کردن مغازه های دنج و گم شده توی پس کوچه ترین کوچه ها..
.
.
خودم جان!
یادت میاد..؟!
باور کن من که اصلا اون روز و یادم نمی ره!
همون روزی که خسته تر از همیشه بازهم داشتم مسیر همیشگی رو در نبود اتوبوس با قدم های نیم متریم وجب می کردم و بهت گفتم:
"من الکی هر روز این خیابونا رو متر نمی کنم!
مطمئنم هر چقدر هم که الان خسته بشم و گاهی بست بشینم و بقیه رو نگا کنم،
آخرش یه روز نتیجه شو می بینم!
من الکی هر روز این خیابونا رو متر نمی کنم!
اره ! من میدونم! من مطمئنم!"
..
و دیدیم!
با هم نتیجه شو دیدیم!

یادته خودم جان؟!
همون روزی که در حال برگشتن از کوه لیلا زنگ زد و گفت:" نتیجه هارو زدن! دیدی؟ "

هممم .. یادش بخیر!
بعد از یه صبح تا عصر تفریح، که خسته داشتیم برمی گشتیم، بازم همه دور هم جمع شدیم!
با یه جعبه شیرینی اضافه تر!
من نتیجه ی همه ی اون متر کردنای خیابونا و حرف زدن با در و دیوار شهرمو، توی گریه ی از سر شوق مامان و برق افتخار چشمای بابا دیدم!
توی جیغ جیغ کردنای محدثه ی دیوونه که کلی اون شب رقصید و مسخره بازی درآورد!
توی شوق محبوب که اون همه راه و تنها ساعت 10 شب پا شد اومد پیش ما!
توی قربون صدقه های مادر و خانم مهندس گفتنای آقاجون..!
..
و مهم تر از همه..!
توی تو!
توی خودم!
توی حس بی حسی مون!
توی نگاه کردن به شادی بقیه و ذوق کردنامون!
توی جون گرفتن اعتماد به نفسمون!
توی برق رضایت چشمامون!
توی حرف زدنمون باهمدیگه!

یادته؟!
همون شبم باز بهت گفتم که:
"دیدی گفتم؟!
دیدی نتیجه داد؟!
دیدی شد؟!
دیدی شد؟!
واااای خداجون شکرت!
خدایا شکرت!"
..
..
.
..
حالا بعد از گذشت چند سال از اون موقع بازم دلم برای اون حال و هوا تنگ شده!
برای اینکه تلاش کنم برای یه هدف خاص! و مطمئن باشم که بدستش میارم!

الکی که نیست!
این منم که اونو میخوام!!
..
از همون اولم دنبال حل کردن مسئله های سخت بودم!
آخه می چسبید!
می چسبید که با یه ذره بین بیفتی به جون یه گره ی کور!
می چسبید که وقتی معلم از بقیه ناامید می شد، ما رو صدا بزنه پای تخته!
نه خودم جان؟! به من که عجییییب کیف می داد!
همممم .. یادش بخیر..!
اون روزا کلا زنگای ریاضی و حسابان و دیفرانسیل پای تابلو بودیم!
عاشق مسئله های سخت و جون دار خانم رحیمی بودم!
خودمونیما..خانم رحیمیم ذوق می کرد وقتی با یه جمله ش کل درس و می فهمیدیم و برای بقیه توضیح می دادیم!
..
یادش بخیر!
چه روزایی بود!
..
دلم تنگ شده واسه اون روزا!
نه بهترِ بگم، دلم خیلی خیلی تنگ شده واسه اون روزا!
واسه ی همه ی ساعتاش..
همه ی دقیقه هاش..
و همه ی ثانیه هاش..
..
اون روزا سختیاشم خوشمزه بود..
..
اما مهم تر از اون، چیزی هست که باید بهت بگم خودم جان!
اونم اینه که..
همونقدر..
و به همون اندازه ای که اون روز توی خیابون موقع حرف زدنمون باهم مطمئن بودم،
که نتیجه همه چیز حتی راه رفتنای طولانی هر روزمو میگیرم..!
حالا هم همونقدر مطمئنم..
که میاد یه روز..
که باز یه روز ..
مثل همون موقع ها تلاش خواهم کرد..
برای یک هدف..
یک هدف بزرگ تر..
برای رسیدن به یک دنیای بزرگتر..
به یک جهان متفاوت..
با دوستای متفاوت..
با شخصیت های متفاوت..
با دنیایی پر از عقاید متفاوت..
پر از انسانیت..
پر از خوشی و شادی کودکانه و جوونی ..
یا شایدم پر از کودک درون های شاد و سرحالِ 5 ساله..
مثل همون روزای قبل..
..
من مطمئنم..
و به تو قول می دم..
که می رسه اون روز..
که دیر نیست اون روز.. :)