
این روزها می دانم..
دیگر نه تویی مانده و نه منی..!
دیگر نه ته مانده ای از غرور..
و نه ته مانده ای از عشق..
و نه حتی ته مانده ای از غم..
گویی همه ی ته مانده ها را سرکشیده ایم..
کمی دیرتر.. حتی اثری از برگ های زرد پاییزی هم نیست..
زمستان سپید همه چیز را فرا می گیرد..
حتی دست هایمان را..
دیگر شال و کلاه کاموایی مادربزرگ هم، سرمای وجودمان را نمی بلعد..
کاش بازهم به خواب زمستانی برویم..
تا بهار که شد بازهم شکوفه کنیم..
خدارا چه دیدی..
شاید نسیم ملایم بهاری، دل های یخ زده ی ما را هم ذوب کرد..!