
دلم حرف زدن می خواهد..!
از همان هایی که آنقــــــــــــــــــــــدر طول می کشید
که تلفن خود به خود قطع می شد!..
..
از همان هایی که بعد از گذشت ساعتی می گفتیم"تلفن سوخت!"..
..
یا شاید هم..
..
از همان هایی که تا خود سپیده دم
ریز به ریز در قسمت message گوشی نوشته می شد..
..
راستی خودم جان!
یادت هست شب هایی را
که تا خود صبح با یک پتو مسافرتی کوچک
زیر نور ماه حیاط خانه ی پدربزرگ صبح می کردیم؟
همان شب هایی که هنوز همه دور هم بودیم..
حرف های خصوصی و دغدغه های دخترانه مان
کمی آنطرف تر
روی پله ها زده می شد..
سماور مادر ، تا صبح گرمی بخش صحبت های گل انداخته و تمام نشدنی مان بود..
..
یادش بخیر..!
آن موقع ها با تمام بچگی هایمان
چقدر حرف برای زدن داشتیم..!
..
و حالا با تمام بزرگی هایمان!
چقدر راز مگو و حرف تلنبار شده در دل..!
..
چقدر زود گذشت..!
تقسیم بی خوابی های شبانه مان با یکدیگر..
حرف زدن ها و خنده های از ته دلی که بخاطر ترس از بیدار کردن بقیه
در ریسه رفتن های بی صدایمان گم می شد..!
..
امشب عجیـــــــب دلتنگم..
دلتنگ خوشی های دنیای کوچک آن روزهایمان..
یا شاید هم..دلتنگ خوشی های کوچک دنیای آن روزهایمان..
همان روز هایی که فرق دل را با قلب نمی دانستیم
اما دلمان برای هم تنگ می شد..
و تپش قلبمان برای دیدن هم تندتر..
..
امشب عجیییییب دلتنگم..
امشب عجیییییب دلم حرف زدن می خواهد..!