
گاهی باید یک نفر باشد..
یک شنونده!
بی قضاوت!
بی دغدغه!
بی حرف پیش!
بدون تعارف!
در دلت را بازکند..
انقدر ناگفته برایش روی دایره بریزی..
که حس تهی بودن پیدا کنی..
انقدر باتو اشک بریزد..
انقدر با تو قهقهه بزند..
انقدر تو را نوازش کند..
که بعد از سه چهار ساعت حرف شبانه بگویی
آخیییییش!
آنقدر دم عمییییییق از خالی شدن بکشی..
که حس خوب تازه شدن..
حس خوب دل تکانی..
به او هم منتقل شود..
برای یک تشکر،
بابت حضور بی پایانش،
شاید دقایقی آغوش پاسخگو باشد..
دقایقی آغوشِ بدون حرف..
دقایقی آغوشِ تسکین دهنده..
دقایقی آغوش گررررم ..
با عالمی از نفس های عمییییییق..!