
خودم جان!
میدانی درس امروزم چه بود؟!
امروز..
بعد از ساعت ها پیاده روی!
به یک نتیجه ی باورنکردنی رسیدم..!
دیدهای گاهی چقدر آدم بزرگ ها تنها بنظر میرسند؟
گاهی خشمگین..
گاهی خسته..
یا حتی خندان..!
گاهی دوان دوان به ناکجاآباد.. به دنبال هیچ چیز..!
گاهی میتوانی ربات درونشان را به وضوح ببینی!
همانی که آنها را به راه رفتن و ادامهی مسیر وامیدارد..!
بدون هیچ حسی..!
بدون هیچ فکری..!
فقط مثل یک کوکو، راس ساعت آواز روزمرگی سرمیدهند..!
گویی پیش چشمانشان یه پرده ی سفید هست..
شاید هم سیاه..!
آنقدر بی هدف بنظر میرسند، که میتوان سرکش ترینشان را هم به کار گرفت..!
این آدمها..!
همان خوب هایی که ناگهان بیهدف بنظر میرسند..!
همان انگیزهبخش هایی که گویی در برهوت گنگی بهسر میبرند..!
اینها فقط به اندکی تنهایی نیاز دارند :)
حتی به اندازهی یک روز قدم زدن، در هر نقطهی کور.. در دل طبیعت.. دور از دسترس نوع آدمی..
گویی طبیعت بیشتر از آدم ها حرف برای گفتن دارد..
و گوش برای شنیدن..!
حرف زدن با آدمها در حکم فنجان قهوه است..!
با آنها که حرف میزنی.. آخردست هنوز هم اندکی رازمگو در انتهایی ترین کنج دلت باقیمیماند..!
..
خودم جان!
گاهی خودت را بغل کن!
گاهی بزن به دشت و بیابان!
گاهی بیفکر دل به دریا بزن..!
تا خالی شوی!
لیوان پُر را هر چه پُرتر کنی، لبریزتر میشود..!
لیوان پُر، گنجایش یک ککتل جدید را ندارد..!
..
خودم جان!
گاهی ساعت را نادیده بگیر..!
و روز را..
و تاریخ را..
و قرن را..
حتی کرهی زمین را..!
هیچ ساعتی، گرانبهاتر از ثانیه های باهم بودنمان نیست :)