بذارین همین اول کار باد تو پوستتون کنم و بگم چقد حرف شما ویرگولی ها برام سندِ و چقد رو نظراتتون حساب میکنم،خب این از این :)
این روزا هر کی رو میبینی یا داره زندگیشو جمع و جور میکنه که بره یا اگه شرایط رفتن نداره داره برنامشو میریزه که یه روز بتونه بره،بیشترشون هم که دانشجو ان،دارن زبان میخونن و مقاله جمع میکنن و چپ و راست به این استاد و اون استاد ایمیل میزنن به امید فاند که بپرن
اما یه چیزی بدجور ذهنمو مشغول کرده،اگه این دانشجو ها مجبور به رفتن نبودن بازم همین دانشگاه سراسری خفن رو میرفتن؟بازم همین رشته مهندسی رو میخوندن؟
دختری رو میشناسم که عاشق هنر بود،همیشه آرزوش این بود که طراح لباس شه،ولی کنکور ریاضی داد و رفت مهندسی صنایع خوند به امید اینکه بتونه بره و اینکارم کرد،حرفمو اشتباه برداشت نکنید اون الان خوشحاله و از زندگیش راضیه ولی همیشه میگه من آرزو های دیگه ای برای خودم داشت و جبر جغرافیایی بود که منو تو این مسیر گذاشت
خیلیا مثل این دوست منن،هر کاری که میخوان بکنن قبلش به این فکر میکنن که این کار میتونه منو به مهاجرت نزدیک کنه؟اگه نه پس بیخیالش،باشگاه نمیرن چون میخوان پول جمع کنن و مهاجرت کنن،رابطه ای رو شروع نمیکنن چون هر لحظه ممکنه برن،رشته ای که دوست دارنو نمیخونن چون باید اونی رو بخونن که رفتنو براشون آسون تر میکنه،...و من کاملا درکشون میکنم امااا حالا نوبت من شده!ویرگولیای عزیز میخوام نظر شمارو بدونم،شما هم مثل همه ی ۳۰ سال به بالاها فکر میکنین هرجور شده باید از این مملکت کند و رفت،یا مثل ۲۰ ساله ها فکر میکنین مهندسی رو ول کن،برو دنبال آرزوهات و در ها برات باز میشن!
شما فکر میکنین تو این کشور عجایب آدم باید بمونه بره دنبال چیزی که دلش میگه و جلوی همه سختیا وایسته یا اینا فقط افکار یه جوونه که کله ش داغه و تو این وضعیت فقط باید فرار کرد؟علاقه یا فرار؟
بزرگترای جمع خوشحال میشم دیدگاهتون رو بدونم?