+سعی کن دوباره نفس بکشی.نه نه نفس عمیق نه ..اروم آروم یک دو سه ..یک...دو....سه....
چشمانم را که باز کردم غرق شده بودم میان آن همه سفیدی و سردی دیوارها!
چشمانم را که گرداندم سوخته بودم از به آغوش کشیدن بال های شکسته ی رویاهایم!
چشمانم را که باز کردم محکوم بودم.
درد بودم.
قهقهه بودم.
پنجره بودم.
دیگر حتی لمس سردی دستان پنجره هم به نابودی می کشید آن همه آتش درون را!
می دانم و می دانی!
بند بند وجودم تمنای زندگی بود.
می دانم و می دانی!
بند بند وجودم را هق هق نبافته بود که حالا سر دهم آن همه ناراحتی بی بدیل را!
کتاب شعر کنار پنجره هنوز انتظار نوازش هایم را می کشید.
می دانم که می دانی با آن بند می زدم دل شکسته ام را به این دیوارهای خالی..
من از پونه های وحشی سهی نداشتم..
شمعدانی ها را مثل تو بو نکرده بودم..
مست نرگس های پشت پنجره نمی شدم..
برای من همه چیز در بود!
قفل بود.
درد بود.
گنگ بود.
قرار نبود نقطه ی خالی قلبم نمایشگاه کسی باشد!
بغل می گرفتم آن همه تنهایی یک جا شده را..
حل کرده بودم در خودم آن همه سوال بی جواب را..
من هنوز در خودم حل می کنم هر سوال بی جواب را..
هنوز هم پشت خاکریز کتاب هایم پناه گرفته ام..
هنوز هم می سوزانم یک تنه تنهایی حلقه شده به دورم را..
دیوارهای سفید و خس خس های هر شب..
هنوز هم می سوزاند سینه ای را که غرق زندگیست!
من هنوز هم پنهان می کنم نداشته هایم را.
هنوز هم دفن می کنم آن همه نداشته را میان کوله باری از کلمات داغ دیده!
من هنوز هم من هستم.
و می دانم روزی می رسد که من هم از لمس همیشه بهارها قسمتی دارم.
و می دانم می رسد روزی که بچرخم و بخندم
و به رخ بکشم
تمام قاصدک های رقصان دنیایم را !
