
اولین بار که دیدمش مشهور بود به بیماری
به درد
به رنج
آن همه زیبایی افسون شده بی دریغ نسبت داده می شد به روزهای نبودن
به سردی های افکار تلخ شاعر
به فاصله های مبهم خطوط رابطه ها
به گنگی دردی که از درون جانت را نخ کش میکرد
به جانکاهی رنجی که ذره ذره ی تو را به تاراج زمان می برد
روزها بر مدار زردی چرخید
خورشید به بازی با گوی غرق شده ادامه داد
ابرهای تاریک و روشن هنوز هم بوم آسمان را پی در پی نقاشی می کردند
من عجیب نبودم
رنگ ها را به بازی سخره نگرفته بودم اما
برایم زردی معنای دیگر می داد
در پس توهای به خاک نشسته ذهنم
آفتابگردان ها با دلربایی می خندیدند
و صدای خنده هایشان به بازی میگرفت نبض اشعار تازه به دوران رسیده ام را
طلایی ترین حکومت خورشید در میدان دلم به پا بود
دنیا برای من فقط زرد بود و زرد بود و زرد
نه به غمگینی برگ ریزان های بی وقت پاییز
که به شکرانه ی خنده های کودک نوپای شادان
به لذت بخشی در آغوش کشیدن شن های آفتاب خورده ی کنار ساحل
به شیرینی رسیده ترین هلوهای وسط تابستان
من زردی را می خواستم
من زردی را می خواهم
و روزی نخواهد رسید که پشیمانی نوازش آفتابگردان ها تارهای دلم را قلقلک دهد
من همیشه زردی را خواهم خواست