
وقتی که رویای عادی بودن را به دورترین نقطه ی ذهنم حواله کردم
وقتی فهمیدم دستان ماه هیچوقت گیسوان شب زده ام را شانه نخواهد زد
وقتی دریافتم که در سرنوشت من نیست تا دست به دست شب بوها خورشید را به اسارت بکشم
خاموش شدم
مه دنیایم را گرفت
تمام نورها بلعیده شد
سرزمین شکلات
ارابه ی کاغذی
خرگوش های چابک سرزمین قصه ها
گیر افتاده در مه لغزان بدرود گفتند؛ دیوار کوب های رویایم را
مشعل تنهایی سوخت
خاکستر کرد هر جنبنده ی روانم را
جاده های تهی به آینده میرفتند
آینه های شکسته قدم می زدند
رد پاها به هیچ سرزمینی ختم نمی شد
من مانده بودم
من رویای قهقه ی نفس ها
من به بند کشیده شده ی خاکستر ها هیچ چیز برق نمی زد
هیچ چیز نمی درخشید
هیچکس آواز نمی خواند
رویای عادی بودن دستی به چشمانم کشید
سرزمین خاکسترها برای او جایی نداشت
مهره های زمان لنگ لنگان روی زمین میریختند
مه رویا را بلعیده بود
تاج خاکستر تنها چند قدم فاصله داشت!