
من همیشه مشتاق به خاطر سپردن بودم
مشتاق حس گلبرگ های وحشی روی خواب هایم
مشتاق لمس باغ های آبی خاطرات
مشتاق زندانی کردن کابوس ها در قفس خیالم
من از جنس لبخند بودم
تار و پودم را نقش های طلایی خورشید بافته بود
کهکشان ها را از بر بودم
ستاره های رقصان را میکشیدم
پا به پای ارابه ی خیال گوشه گوشه ی دنیا را گشته بودم
تنهایی برایم تعریف نشده بود
پوچ بود
تهی بود
اصلا همدم ستاره ها را چه به درک تاریکی تنهایی؟
نوازنده ی خواب های سبز را چه به کابوس های خاکستری؟
جسم رقصان دشت ها را چه به بی تحرکی خیابان های بارانی؟
تو گردباد های منطق را روی سرم خراب کردی
از رویاها ویرانه ساختی
ستاره ها را تبعید کردی
با دادگاه بی رحم عقلت مرا مجرم شناختی!
صدایم را میشنوی؟
رویاهای مچاله ام را میان آتش طمع نظاره میکنی؟
کابوس های تاریکم را چه؟
آن ها را هم میچشی؟