
نقل است که رنزو با بهکارگیری گوِ قواعد و گوِ قوانین،
گوِ قدرت را به دست آورد
اما گوِ خرد را از دست داد،
و در پایان،
سه گو باقی ماند.
یکی گوِ تردید بود،
یکی گوِ اعتماد،
و دیگری گوِ نگرش.
رنزو
گوِ نگرش را گرفت.
گوِ نگرش،
طبق شرطبندی،
چارهای جز تسلیم نداشت
و به رنزو گفت:
«ای انسان،
تو مرا گرفتی؛
جز نفرین بداقبالیام کاری از من برنمیآید.
از این پس،
من در اختیار تو هستم.
مرا بپوش،
و میتوانی از تواناییام استفاده کنی.»
هیئتِ گوِ نگرش
مانند یک نقاب بود.
رنزو آن را بر چهره گذاشت،
اما نتوانست آن را بپوشد.
حتی وقتی با طناب بست،
باز هم میافتاد.
رنزو درمانده شد و گفت:
«چه خبر است؟»
گوِ نگرش خندید و گفت:
«میدانم، ای انسان.
تو دل نداری.
نگرش، نقابِ دل است؛
وقتی دل نباشد،
چگونه میتوانی مرا بپوشی؟»
رنزو در همان لحظه دریافت
که دلِ خود را
پیشتر به گوِ امید داده است.
او بیدل بود.
کسی که دل ندارد،
نمیتواند نقابِ نگرش را بر چهره بزند.
به بیان دیگر،
برای کسی که دل و نیت دارد،
نگرش،
نقابِ دلِ اوست.