
پس از آنکه رنزو نامهای آن دو را دانست و گوِ قواعد و گوِ قوانین را رام کرد،
نخستین فرمانش این بود که برای او یک گوِ طول عمر بگیرند.
گوِ قواعد که گرد بود و گوِ قوانین که چهارگوش بود،
با یکدیگر همکاری کردند.
آنها میتوانستند همهٔ گوهای جهان را بگیرند؛
گرفتن یک گوِ طول عمر کاری دشوار نبود.
رنزو از گوِ طول عمر استفاده کرد
و جوانیِ خود را باز یافت
و دوباره به انسانی بیستساله بدل شد.
اما در این هنگام، گوِ قواعد گفت:
«ای انسان،
هرچند ما را رام کردهای،
اما هر بار که به ما فرمان میدهی،
یک قاعده و یک قانون تازه افزوده میشود.»
گوِ قوانین ادامه داد:
«ما اینبار برایت گوِ طول عمر را گرفتیم؛
این نخستین فرمان تو بود.
قاعده و قانون تازه این است:
ما دیگر همان گو را دوباره برایت نخواهیم گرفت.»
یعنی اگر رنزو بار دیگر میخواست گوِ طول عمر بگیرد،
گوِ قواعد و گوِ قوانین به او یاری نمیدادند.
رنزو چارهای نداشت جز آنکه سر تکان دهد و بپذیرد.
سپس فرمان دوم خود را داد:
«پس اگر گوِ طول عمر را کنار بگذاریم،
همهٔ دیگرِ دههزار گوِ جهان را برای من بگیرید.»
گوِ قواعد و گوِ قوانین این فرمان را پذیرفتند.
گوِ قواعد به دایرهای عظیم بدل شد
و سراسر کیهان را دربر گرفت.
گوِ قوانین به مربعی عظیم بدل شد
و جهان پهناور را پوشاند.
یک گرد و یک چهارگوش،
با هم توری عظیم ساختند
که تمام جهان را فرا گرفت.
آنگاه که دوباره کوچک شدند
و نزد رنزو بازگشتند،
همهٔ گوهای جهان،
جز گوِ طول عمر،
گرفته شده بودند.
رنزو سرشار از شادی شد.
با این همهٔ گوها از آنِ او بودند؛
از این پس، او فرمانروای جهان بود!
اما هنگامی که تور را گشود،
با شتابی ناگهانی،
انبوهی از کرمها به بیرون گریختند
و همهٔ گوهایی که
گوِ قواعد و گوِ قوانین
با زحمت بسیار گرفته بودند،
همگی فرار کردند.
وقتی رنزو تور را بست،
تنها پنج گو باقی مانده بود.
رنزو شگفتزده گفت:
«چرا چنین شد؟»
گوِ قواعد و گوِ قوانین پاسخ دادند:
«ای انسان،
در این جهان بیش از دههزار گو با تواناییهای گوناگون وجود دارد.
تو نه قدرت داری و نه دانشی؛
چگونه میتوانی آنها را رام کنی؟
ما فقط میتوانیم گوها را برایت بگیریم،
اما برای رام کردنشان
باید خودت آنها را وادار به فرمانبرداری کنی.»
سپس افزودند:
«این فرمان دوم تو بود،
پس قاعده و قانون دوم افزوده میشود:
از این پس،
ما هر بار تنها میتوانیم یک گو برایت بگیریم.»
رنزو تنها توانست سر تکان دهد
و با احتیاط تور را گشود،
بهگونهای که تنها شکافی کوچک پدید آمد.
پنج گوِ باقیمانده،
شامل گوِ قدرت و گوِ خرد بودند.
رنزو با دیدن آنها
بینهایت شاد شد.
او به گوِ قدرت گفت:
«ای گوِ قدرت،
آن زمان که مرا ترک کردی،
آیا پشیمانی؟
اگر اکنون از من فرمان ببری،
آزادیات را به تو بازمیگردانم.»
گوِ قدرت گفت:
«ای انسان، اشتباه میکنی.
من نه از سر ناتوانی،
بلکه از روی میل رفتم.
میخواهی مرا رام کنی،
اما این ناممکن است.
من تنها از کسی فرمان میبرم
که از من نیرومندتر باشد،
و تو چنین نیستی.
بااینحال،
میتوانیم دوباره معامله کنیم:
جوانیات را به من بده،
و من موقتاً از تو اطاعت میکنم.»
رنزو با شنیدن این سخن مردد شد.
او تازه جوانیاش را باز یافته بود؛
آیا قرار بود دوباره آن را از دست بدهد؟
اما او تشنهٔ قدرت بود.
میدانست که با قدرت،
نیرومندتر میشود
و زندگی آسانتر خواهد شد.
افزون بر آن،
با قدرت میتوانست گوهای بیشتری را رام کند.
پس رنزو پذیرفت
و دومین معاملهٔ خود را انجام داد.
رنزو در همان لحظه
به انسانی میانسال بدل شد
و گوِ قدرت از تور بیرون پرید
و بر شانهٔ او نشست.
رنزو دوباره قدرت یافت
و سرشار از اعتمادبهنفس شد.
سپس به گوِ خرد گفت:
«ای گوِ خرد،
آن زمان که مرا ترک کردی،
آیا پشیمانی؟
اگر اکنون از من فرمان ببری،
آزادیات را به تو بازمیگردانم.»
گوِ خرد گفت:
«ای انسان، اشتباه میکنی.
من نیز نه از سر ناتوانی،
بلکه از روی میل رفتم.
میخواهی مرا رام کنی،
اما این ناممکن است.
من تنها از کسی فرمان میبرم
که از من خردمندتر باشد،
و تو از من خردمندتر نیستی.
بااینحال،
میتوانیم معاملهای کنیم:
میانسالیات را به من بده،
و من موقتاً از تو اطاعت میکنم.»
رنزو با شنیدن این سخن،
اینبار نپذیرفت.
او زندگی خود را بیش از پیش گرامی میداشت
و میدانست اگر میانسالیاش را نیز بفروشد،
تنها پیری برایش میماند.
در آن صورت،
گوِ قدرت و گوِ خرد
دوباره او را ترک میکردند،
همانگونه که پیشتر کرده بودند.
رنزو معامله را رد کرد،
اما نمیخواست گوِ خرد را نیز رها کند.
گوِ خرد مضطرب شد
و با اکراه گفت:
«باشد، ای انسان،
اینبار تو پیروز شدی.
من از تو شکست خوردم.
اگر فقط به من بگویی
با چه روشی مرا گرفتی،
شکست را میپذیرم
و چیزی از تو نمیخواهم
و در اختیار تو خواهم بود.»
رنزو با شنیدن این سخن
بسیار شاد شد
و پیش از آنکه
گوِ قواعد و گوِ قوانین بتوانند جلویش را بگیرند،
گفت:
«من با گوِ قواعد و گوِ قوانین تو را گرفتم.»
گوِ خرد با شنیدن این سخن خندید و گفت:
«حالا به یاد آوردم.
پس نام این دو گو
قواعد و قوانین است.
هاها،
اکنون که نام شما را میدانم،
دیگر نمیتوانید مرا بگیرید.»
سپس به نوری درخشان بدل شد
و پروازکنان رفت
و ناپدید گشت.
گوِ قواعد و گوِ قوانین شروع به شکایت کردند:
«ای انسان،
ما از مدتها پیش به تو گفته بودیم
که نام ما باید تنها نزد تو باشد
و دیگران نباید آن را بدانند.
وگرنه،
دیگران نیز میتوانند از ما استفاده کنند.
ببین چه شد؛
اکنون که گوِ خرد نام ما را میداند،
دردسر بزرگی پدید آمده است.»
تنها در این لحظه بود
که رنزو دریافت
به دست گوِ خرد فریب خورده است.
او در اندوهی عمیق فرو رفت،
زیرا میدانست
تنها فرصتی را که
برای گرفتن گوِ خرد
بهوسیلهٔ گوِ قواعد و گوِ قوانین داشت،
برای همیشه از دست داده است.
در آن هنگام،
رنزو هنوز گوِ قواعد و گوِ قوانین را در اختیار داشت
و میتوانست دههزار گوِ جهان را بگیرد؛
او گوِ قدرت را به دست آورده بود،
اما گوِ خرد را از دست داده بود.
در آن زمان،
درون تور او هنوز سه گو باقی مانده بود.
رنزو تور را گشود
و دید که آنها عبارتاند از:
گوِ نگرش،
گوِ باور،
و گوِ تردید.
رنزو نمیخواست هیچیک از آنها را رها کند،
اما آن سه گو نیز حاضر نبودند بیچونوچرا فرمان ببرند.
پس چارهای جز شرطبندی باقی نماند.
آنها با رنزو توافق کردند:
به محض آنکه تور گشوده شود،
هر سه گو
در سه جهت متفاوت خواهند گریخت.
هر کدام که به دست رنزو گرفتار شود،
رام او خواهد شد.
رنزو تور را گشود.
سه گو
همزمان گریختند،
هر یک به سویی.
در پایان،
آنچه رنزو گرفت،
گوِ نگرش بود.