
یکی از کهنترین افسانهها دربارهٔ گوِ امید سخن میگوید.
در افسانه آمده است که وقتی جهان تازه پدید آمده بود،
سراسر آن سرزمینی وحشی و بایر بود.
در میان جانوران وحشی که بر زمین گام مینهادند،
نخستین انسان پدیدار شد.
نام او رنزو بود؛
گوشت خام میخورد و خون مینوشید
و زندگیای سخت و دشوار داشت.
در میان جانوران وحشی،
گروهی بودند که مصیبت نام داشتند.
این جانوران طعم رنزو را دوست داشتند
و آرزو داشتند او را بخورند.
رنزو بدنی سخت چون سنگ کوه نداشت،
و نه دندانها و چنگالهای تیز جانوران وحشی را.
چگونه میتوانست با مصیبتها بجنگد؟
خوراکش ناپایدار بود و ناچار بود تمام روز پنهان شود.
او در پایینترین جای زنجیرهٔ غذایی طبیعت قرار داشت
و تنها بهسختی میتوانست زنده بماند.
در این هنگام، سه گو نزد او آمدند و گفتند:
«تا زمانی که زندگیات را در اختیار ما بگذاری،
ما تو را از این دشواری عبور میدهیم.»
رنزو راه گریزی نداشت
و تنها میتوانست با این سه گو موافقت کند.
نخست، جوانیِ خود را به بزرگترین گو از میان آن سه داد.
آن گو به او قدرت بخشید.
با بهدست آوردن قدرت، زندگی رنزو دگرگون شد.
او منبعی پایدار برای خوراک یافت
و توانست از خود محافظت کند.
دلیرانه و بیرحمانه جنگید
و مصیبتهای بسیاری را شکست داد.
اما دیری نپایید که رنج کشید
و سرانجام دریافت که قدرت همهچیز نیست.
قدرت باید پرورش یابد و ترمیم شود،
نه آنکه بیمحابا مصرف گردد.
چه رسد به زمانی که با تمام گروه مصیبتها روبهرو شود؛
قدرت او بهتنهایی بسیار ناچیز بود.
رنزو با تلخی بر این درس اندیشید
و تصمیم گرفت سالهای میانسالیِ خود را
به زیباترین گو از میان آن سه بسپارد.
و بدینسان، گوِ دوم به او خِرَد بخشید.
با خِرَد، رنزو آموخت چگونه بیندیشد و تأمل کند.
او شروع به انباشتن تجربه کرد
و دریافت که در بسیاری از مواقع،
بهکار بردن خرد از بهکار بردن قدرت کارآمدتر است.
با تکیه بر خرد و قدرت،
او توانست به اهدافی دست یابد که پیشتر برایش دستنیافتنی بودند
و مصیبتهای بسیاری را بکشد.
او گوشت مصیبتها را خورد
و خون مصیبتها را نوشید
و با سرسختی به زندگی ادامه داد.
اما چیزهای خوب پایدار نیستند.
رنزو پیر شد
و هر روز پیرتر گشت.
زیرا جوانی و میانسالیِ خود را
برای نگاه داشتن گوِ قدرت و گوِ خرد داده بود.
وقتی انسان پیر میشود،
ماهیچههایش فرسوده میگردند
و ذهنش کند میشود.
گوِ قدرت و گوِ خرد گفتند:
«ای انسان، دیگر چه چیزی میتوانی به ما بدهی؟
تو دیگر چیزی برای عرضه نداری.»
و او را ترک کردند.
بیقدرت و بیخِرَد،
رنزو بار دیگر به محاصرهٔ مصیبتها درآمد.
او پیر بود و نمیتوانست بدود؛
دندانهایش ریخته بود
و حتی نمیتوانست میوهها و گیاهان وحشی را بجود.
وقتی ناتوان بر زمین افتاد
و مصیبتها پیرامونش را گرفتند،
دلش از ناامیدی لبریز شد.
در همین هنگام، گوِ سوم به او گفت:
«ای انسان، مرا بردار.
من تو را از مصیبت میرهانم.»
رنزو با اشک پاسخ داد:
«ای گو، من دیگر چیزی ندارم.
ببین، گوِ قدرت و گوِ خرد مرا رها کردهاند.
تنها چیزی که برایم مانده، پیری است.
اگر آن را به تو بدهم،
زندگیام همان دم پایان مییابد.
میخواهم اندکی بیشتر زنده بمانم،
حتی اگر تنها یک لحظه باشد.
پس برو، من چیزی برای دادن ندارم.»
اما آن گو گفت:
«در میان آن سه، نیاز من کمترین است.
اگر تنها قلبت را به من بدهی، کافی است.»
رنزو گفت:
«پس قلبم را به تو میدهم.
اما در عوض، چه چیزی به من میدهی؟
در این وضعیت،
حتی اگر گوِ قدرت و گوِ خرد بازگردند،
هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.»
در برابر گوِ قدرت،
این گو نحیف مینمود
و تنها گوی کوچکی از نور بود.
در برابر گوِ خرد،
نوری سفید و کمسو داشت
و هیچ زیباییای نداشت.
اما هنگامی که رنزو قلبش را به آن داد،
آن گو ناگهان نوری بیپایان از خود ساطع کرد.
در آن نور، مصیبتها با وحشت فریاد زدند:
«این گوِ امید است!
عقبنشینی کنید!
ما، مصیبتها، بیش از هر چیز از امید میترسیم!»
مصیبتها ناگهان عقب نشستند.
رنزو مبهوت ماند.
و از آن روز به بعد،
هرگاه با مصیبت روبهرو میشد،
قلب خود را به امید میسپرد.