به چشم محدود من،آدما عاشق معنا پیدا کردن از هر موضوعی هستن.حتی گاهی خرافات هم از این قضیه نشأت میگیرن.یه مثال خیلی سادهاش هم اینه که وقتی یه چیزی میشکنه،میگن قضا بلا بوده و این طوری، به یه بیموالاتی ساده معنی بخشیده میشه.
حالا یه جاهایی قضیه فرا تر از شکستن یه لیوانه.این روزا که مرگ بر اثر یه ویروس ذرهبینی مثل کرونا مطرح شده و این قضیه داره گریبان تعداد زیادی رو میگیره،تموم تلاش هامون برای پر معنا ساختن مرگ رو تحتالشعاع قرار داده.تو در بین عدهی کثیری قرار میگیری که از این ویروس رنج میکشن و اگر مرگ سراغت بیاد باز هم جزو گروه زیادی از مردم هستی.از سلحشورانه بودن داستان مرگت برای اطرافیان کم میکنه.راستش اشتراک همهی سناریو های مرگ هم اینه؛هیچ عامل بزرگی علت اصلی نیست.«آقای بزرگخان بزرگزاده،سال ها شرافتمندانه زندگی کرد و در هر مقام و منصب که بود از تمام وجودش مایه گذاشت و یک روز زیبای بهاری در حال خدمت به مردم چشم از جهان فرو بست.»در حالی که مرگ اصلا این طوری نیست.احتمالا به خاطر لختهای چند سانتی متری در شریان اصلی قلبش مرده.
برای اینکه باز هم معنا بسازیم،مرگ رو با فداکاری پیوند میزنیم و اسمش رو میذاریم شهادت و رشادت.در حالی که باز هم عامل مرگ،گلولهای چند میلیمتری بوده و این تعاریف، فقط احساس قدرت رو در بازماندگان القا میکنه.
فکر میکنم تنها چیزی که در ذات خود معنا داره و این رو وامدار هیچ حرف و داستانی نیست همین زندگیه،نه مرگ.خود زنده بودن،حتی اگه هیچ کاری نکنی و بیفتی یه گوشه،یا با تمام توانت گند بزنی بهش،تنها چیزیه که متعلق به خود خودته.لازم نیست یه سری بیان براش داستان بسازن تا بهش عمق ببخشن. این زندگی لعنتی،هر اتفاقی هم بیفته،معنادار ترین و قدرتمندترین دارایی و نیروییه که داریم.
هر لحظه و هرثانیه لیو یور فا... لایف عزیزم:)