شاید شما هم مثل من با مشکل کمال گرایی و ترس از شکست مقابله کنید. به نظرم سه صفحه از کتاب کیمیاگر پائولو کوئلیو هست که ارزش خوندن و فکر عمیق رو در این باره داره.
موضوعی مطرح میشه به اسم افسانه شخصی.تفسیر من اینه که هر آدمی در قلبش یک سری آرزوها واهدافی رو داره.رفتن به دنبال قلب بسیار سخته و تلاش بسیار میطلبه اما هرلحظه از زندگی بامعنی میشه چون فرد راهی رو انتخاب کرده که به اون ایمان داره.
اگه کسی به ندای قلبش گوشنده کمکم این ندا خاموش میشه و آدم فراموش میکنه میخواسته به کجا برسه.شاید هیچوقت هم در زندگیش آرامش و رضایتی که به دنبالش بوده رو به دست نیاره.
به نظرم تمام اون ترس از شکست و تنبلی اینجا بیمعنی میشه.وقتی ما به دنبال افسانه شخصیمون بریم و تلاش کنیم بهش برسیم؛از هیچ شکستی ناراحت نمیشیم چون میدونیم در مسیر درستیم و قلبمون آرومه.حالا میتونیم از خودمون تقدیر کنیم که به رویاهامون احترام گذاشتیم و برای به دست آوردنشون تلاش میکنیم.
و واقعا چه چیزی باارزش تر از این حس رضایت درونی وجود داره؟