
مرثیهای برای پرواز ناکام
(نوشتهی منصور محمددرویشی - هیوا)
صبحی ساده، پر از عطر نان و سایهی درخت.
آسمان بیخبر، پررنگ و آبی.
و من، رهگذری بیادعا،
شاهد آغاز تراژدی کوچکی که بزرگتر از هزار مرگ آدمی بود...
سه گنجشک؛
دو عاشق که بالهایشان بوی تجربه میداد
و یکی، کوچولوی تازهپر، با دلی پر از رؤیای پرواز.
پدر نوک به نوک، درسِ رهایی میداد.
مادر با چرخهای شوق، امنیتِ آسمان را نشانش میداد.
و او… بالا رفت… لرزید…
و در لحظهای لعنتی،
اشتباه کرد،
افتاد…
نه روی شاخه، نه روی چمن،
بلکه وسط جاده، روی آسفالتی که بوی بیرحمی میداد.
ماشین آمد…
صدایی بلند،
همهچیز تمام شد،
جنازهای نرم و نارس، میان سنگ و دود، جا ماند.
پدر و مادر…
شیونکنان، پر میزدند، چرخ میزدند، فریاد میکشیدند…
و من…
خشک شده بودم.
نفس نمیآمد.
اشک بیدعوت، از گوشهی چشمم ریخت.
هیچ کاری ازم برنمیاومد،
جز اینکه با یک برگ درخت،
تنِ نرم و لهشدهی فرزندشان را از گرمای داغ خیابان جدا کنم.
باور کن، اونها از من خواستن…
نه با زبان،
با چشم، با جیغ، با لرزش بالهاشون.
جنازه را کنار جوی آب گذاشتم…
آب، بیتفاوت میگذشت.
چند برگ، کفن کوچکش شدند.
مثل پدر، وقتی برای فرزندش لباس خاک میدوزد.
پدر و مادر، آرام شدند.
پرواز کردند، رفتند…
و من…
نشستم کنار همون جوی.
و اشکم، روی آسفالت خشکید.
---
گاهی یک برگ، از هزار دستِ توانمند، مقدستره.
گاهی سکوت، بلندترین ضجّهست.
و گاهی، شاهد بودن،
و گاهی، شاهد بودن،خودِ مرگ است،
برای دلِ زندهای که کاری از دستش برنمیآید،
جز احترام…