روزی شیطان تصمیم گرفت بازنشسته شود.
همهٔ ابزارهایش را در بازار بزرگی به حراج گذاشت: دروغ، حسادت، طمع، خشم، غرور، کینه...
هر کدام قیمتی داشت.
اما در گوشه‌ای، جعبه‌ای کوچک و کهنه بود که روی آن نوشته شده بود:
«قلدر»
قیمتش از همه بیشتر بود.
مردی کنجکاو پرسید: «این کهنه‌پاره چرا از همه گران‌تر است؟ مگر از دروغ و نفرت هم خطرناک‌تر است؟»
شیطان لبخند زد.
گفت: «چون این وسیله را خیلی کم استفاده می‌کنم، اما وقتی به کارش بیندازم، بقیهٔ ابزارها خودشان وارد عمل می‌شوند.»
مرد پرسید: «چطور؟»
شیطان گفت: «کافی است یک نفر باور کند که از دیگری ضعیف‌تر است. آن وقت خودش سکوت می‌کند. خودش کوتاه می‌آید. خودش حقیقت را پنهان می‌کند. خودش زنجیر را به دست و پایش می‌بندد.»
مرد خندید و گفت: «پس قلدر یعنی آدم زورگو؟»
شیطان سرش را تکان داد.
«نه...
زورگو فقط بازیگر است.
قلدر واقعی، ترسی است که در ذهن قربانی زندگی می‌کند.
اگر آن ترس بمیرد، زورگو فقط یک آدم معمولی است؛ با دو دست، دو پا، و هزار بهانه.»
مرد لحظه‌ای سکوت کرد و گفت: «پس چرا مردم این را نمی‌فهمند؟»
شیطان آهی کشید.
«چون انسان‌ها عاشق این هستند که برای مشکلاتشان یک غول بیرونی پیدا کنند.
قبول اینکه زندانبان اصلی، گاهی درون خودشان است، دردناک‌تر از جنگیدن با هر قلدری است.»
همان لحظه، پیرزنی از کنار بساط رد شد، جعبه را برداشت، درش را باز کرد...
داخلش هیچ چیز نبود.
پیرزن خندید و گفت: «تمام این سال‌ها... از یک جعبهٔ خالی می‌ترسیدیم؟»
شیطان زیر لب گفت: «نه...
از چیزی که خودتان داخل آن گذاشته بودید.»
و برای اولین بار در عمرش، احساس کرد شاید انسان‌ها بدون کمک او هم بتوانند زندگی را برای خودشان سخت کنند.
پایان.
