درِ هفتم
ساعت ۲:۴۷ نیمه‌شب بود که برق شهر برای سه ثانیه قطع شد.
همه خواب بودند، جز پیرمرد نگهبان کتابخانه. او ناگهان صدای سه ضربه آرام را از زیرزمین شنید.
تق... تق... تق...
چراغ‌قوه را برداشت و پله‌ها را پایین رفت. در انتهای راهرو، دری آهنی قرار داشت که روی آن نوشته شده بود:
«هرگز باز نشود.»
دستگیره، آرام آرام شروع به چرخیدن کرد.
پیرمرد با صدایی لرزان گفت: «پنجاه سال است این در باز نشده...»
ناگهان در با صدای مهیبی باز شد.
پشت آن نه هیولا بود، نه تاریکی.
فقط یک پسر ده ساله ایستاده بود و در دستش دفترچه‌ای کهنه داشت.
پسر لبخند زد و گفت: «بالاخره آمدی... من پنجاه سال است منتظر خودِ تو هستم.»
پیرمرد رنگش پرید.
دفترچه را شناخت.
این همان دفتر خاطراتی بود که در کودکی، شبِ ناپدید شدن برادرش، گم کرده بود.
پسر یک قدم جلو آمد و آرام گفت:
«اگر این دفتر را باز کنی، برادرت زنده می‌شود... اما تمام دنیا فراموش می‌کند که تو هرگز وجود داشته‌ای.»
سکوتی سنگین زیرزمین را فرا گرفت.
پیرمرد به دفتر خیره شد...
دستش لرزید...
و صفحهٔ اول را باز کرد.
در همان لحظه، تمام ساعت‌های شهر از حرکت ایستادند...
