
تنهایی در جنگل تاریک شروع به راه رفتن کرد
از سرما شنلش را محکم دور خود پیچید
با پاهای برهنه از روی برگ ها عبور میکرد
دیگر هیچ کس و هیچ چیز برایش معنا نداشت
بی هدف و مانند روحی سرگردان به پیش میرفت
فقط میخواست از تمام هرج و مرج ها فرار کند
کنار درختی نشست و سرش را به تنه اش تکیه داد
زانو هایش را بغل کرد و از سرما لرزید
آرزو کرد:کاش همین الان این زندگی تموم بشه
نفس هایش سنگین شد و به شماره افتاد
دیدش مانند ذهنش تیره و تار شد
با لبخند کم جانی زمزمه کرد:دیگه تموم شد......
و شعله کوچک زندگی در دلش خاموش شد