-کریستیان با لرزش ناشی از تردید وارد اتاق اریرا شد
مدت ها بود که کریستیان از خاموش شدن شعله های اریرا در مقابلش بیمار شده بود
ازین رو به مانند روباه هوای اتاق اریرا را داخل سینه اش فرو برد
ناگهان جهان رو به چشمانش رو به خاموشی رفت
بوی تند خیانت ریه هایش را می سوزاند
کریستیان کاملا حقیقت را دریافت و تصور کرد
اریرا میان بازوان تازه دیگری سقوط کرده بود
مزه کریستیان برای او تکراری شده بود;حال او طعم تازه ای میخواست
یا شاید به سمت شراب کهنه و شیرینش برگشته و خوشه انگورش را روی میز جا گذاشته
کریستیان چیزی جز یک خوشه انگور یا غذایی بی رایحه و مزه نبود
او اصلا خود را شایسته مقایسه کردن با انتخاب های اریرا نمیدانست
ناگهان شانه های کریستیان از زور گریستنش به لرزه افتاد و.......-
به این بخش کتاب که رسید گابریل کتاب را بست و سخت مشغول فکر کردن شد
"اخه لماروفسکی چی با خودش فکر کرده که همچین پسر احمقی رو بوجود اورده
ولی اگه
عاقبت منم بشه مثل کریستیان چی؟
اونوقت من باید چیکار کنم؟"
دستی که بر شانه گابریل فرود امد او را از افکارش بیرون کشید
استوارت به گابریل لبخند زد و گفت بسه دیگه هم تو هم کتابای اون مرد روس باید استراحت کنید
گابریل افکار اضافه اش را دور انداخت و همراه استورات از کتابخانه خارج شد
