
روباه دیگر تاب نیاورد و بدنش را روی برف ها انداخت
خسته بود زیرا هرکس او را برای خودش میخواست
او زخمی بود و درد داشت
چشمانش را بست که شاید دردهایش پایان یابد
ناگهان حس کرد از زمین جدا شده و چیزی محکم او را گرفته است
پلک های بی جانش را باز کرد متوجه مردی شد که او را بلند کرده و به سمت عمارتی میبرد
روباه برای فرار تلاشی نکرد
بنظرش هرچه در ان عمارت انتظارش را میکشید بهتر از وضعیت فعلی و زخم های روی تنش است
مرد روباه را پیش پسری که روی صندلی کنار شومینه نشسته بود برد
پسر نگاهی به حیوان کرد و روبه مرد گفت:ببرش به اتاق
مرد دستور را اطاعت کرد و روباه را روی میز داخل اتاق گذاشت
با ورود پسر،مرد اتاق را ترک کرد
جوان کنار روباه رفت و دستش را روی خز نرم و خونالود او کشید
سپس دست به کار شد و زخم های روباه را مداوا کرد
او تصمیم داشت روباه را پیش خود نگه دارد
روزها گذشت و پسر مراقب روباه بود یا حداقل زنده نگهش داشته بوده
هر روز روباه محدود و محدود تر میشد
فکر او از زندگیاش یک توهم بود
روباه فقط زنده بود و زندگی نمیکرد
اما روزی رسید که چشمان روباه روبه حقیقت باز شد
وقتی دست استعمارگر پسر به طرفش آمد بجای پذیرفتنش گازش گرفت
پسر ازین حرکت روباه همیشه مطیع شوکه شد و وقتی به خود آمد که روباه از پنجره بیرون پریده بود
روباه با تما قدرت به سمت جنگل میدوید
دیگر برایش مهم نبود که چه خطراتی در کمینش است و از آسیب دیدن هم نمیترسید
او فقط رهاییاش را میخواست
ازین رو بلند زوزه آزادی سر داد.