به کلید های پیانو خیره ماند؛ اصلا نمی دانست باید از کجا شروع کند .
سکوت تماشاچیان دلهره اش را بیشتر میکرد.
میان ترس و نا امیدی زمزمه ای از ناکجا به گوشش رسید.
«اینها فقط یک مشت احمقند تو بنواز»
دستانش جان تازه ای گرفتند و به نرمی کلید های پیانو را لمس کردند.
«فقط بنواز اهمیت نده که ایا دوستش دارند یا نه»
نفس عمیقی کشید و شروع کرد،
ریتمش ملایم و ساده بود.
زمزمه بلند تر و فریاد گونه شد:
«بنواز! بنواز!»
حرکت دستهایش به قدری تند شد که گویا با چند دست مینوازد!
قطرات درشت عرق از پیشانی اش می‌چکید
دنیای اطرافش متوقف شده بود فقط او مانده بود،کلید های پیانو و صدایی که اورا به نواختن وا می‌داشت.
کم کم فریاد روبه خاموشی رفت و تازه پی به درد انگشتانش برد.
ناگهان صدای تشویق تماشاچیان به آسمان رفت.
