"هیچکس پارچۀ نو را بر جامۀ کهنه وصله نمیزند. اگر چنین کند، وصله از آن کنده شده، نو از کهنه جدا میشود، و پارگی بدتر میگردد."
قبلترها که مسیر تغییر کردن رو نمیدونستم برای این کار هر از گاهی تصمیم میگرفتم که فلان ویژگی رو در خودم تغییر بدم و یا دیگه فلان عادت رو ترک کنم. تو بهترین حالت چند وقتی رو تصمیمم میموندم و بعد یواش یواش بی خیالش میشدم. حتما همه تجربشو دارید از اینکه میخواستید فلان ویژگیتون رو تغییر بدید ولی نتونستید. اکثرا هم دلیل شکستمو گردن شرایط و سایرین مینداختم. اما دلیل شکست ۲ تا چیز بود: اول اینکه انگیزم برای تغییر کافی و درست نبود و دوم اینکه قدرتشو نداشتم.
راجب انگیزه تو دو تا پست قبل تر "متنفر بودن از بدی" گفتم. اما قدرت و توان ادامه دادن هم خیلی مهمه. بعضی وقتا واقعا میخوای ولی نمیتونی. چرا؟
چون ما نمیتونیم ویژگیهای خوبِ جدیدو به شخصیت کهنه و قدیمیمون وصله کنیم.
برای تغییر نیاز به یک دگرگونی از درون هست. نیازه که ابتدا درون من درست بشه تا بعد خودشو در رفتارم و زندگیم نشون بده. نیاز به یک سفر درونیه تا عمقهای ناشناخته از وجودمون رو کشف کنیم و اصلاحشون کنیم. ما ظرفهای شکستهای هستیم که در این جهان شکستهتر میشیم. باید از نو ساخته بشیم. و البته این راهیه که تنهایی نمیشه طی کرد.
اگه تو این راه کمک خواستید میتونیم با هم همراه بشیم.