دل از همه چیز فریبندهتر است، و بسیار بیمار؛ کیست که آن را بشناسد؟
تو پست قبلی راجب این گفتمکه اولین قدم برای تغییر روبرو شدن با خودته. اما چطور میشه با خود واقعی روبرو شد؟
تو این پست میخوام یه تمرین خیلی ساده و به شدت مفیدو بهتون معرفی کنم. بیا تصور کن به یه مصاحبه کاری رفتی، یه شرکت عالی، یه پست جذاب که همیشه دنبالش بودی و کاری که همهی زندگیت آرزوشو داشتی. خودتو از قبل حسابی آماده کردی و حالا مصاحبه کننده ازت میخواد که خودتو معرفی کنی. تو هم سعی میکنی یه تصویر خوب از خودت نشون بدی و با اعتماد به نفس شروع میکنی و میگی: من فلانی هستم، فلان جا درس خوندم و فلان مدرکو دارم. در شرکتهای فلان و فلان سابقه کار دارم. فلان تجربه و موفقیتهای شغلی رو به دست آوردم. فلان مدارک تخصصی رو دارم و فلان اخلاق خوبو دارم و فلان و فلان و فلان.
حالا همه اون چیزایی که تو ذهنت ساختی رو بریز دور؛ همشو. همشونو از ذهنت پاک کن. چی باقی موند؟ چی از خودت داری؟
بذار اینجا یه اعتراف برات بکنم. میدونی وقتی من تو خلوت خودم سعی کردم همه چیزو بریزم بیرون و تصویری که از خودم ساخته بودم و دوست داشتم بقیه اونو ببینن کنار گذاشتم، به چی رسیدم؟ تصویر واقعی من پسری بود که همیشه دنبال بی نقص بودنه. همیشه دنبال ستایش و تمجید دیگرانه. اکثرا تصمیماتش رو برای بقیه میگیره و در عین حال سعی داره خودشو متفاوت نشون بده. از شکست میترسه و خودخواهه.
تصویر قشنگی نیست، نه؟
اینکه چی شد که این شد و حالا باید چیکار کرد، قدمهای بعدیه. ولی الان ازت میخوام با خودت روبرو بشی. لطفا این تمرینو انجام بده و تصویر واقعی خودت رو ببین و ازش فرار نکن. تنها بعد از این کاره که تغییر واقعی شروع میشه.
مصاحبه کننده، خداست و پستی که میخواد بهت بده، نقشیه که قراره تو این دنیا داشته باشی. تو این مصاحبه هیچوقت رد نمیشی. چوت هیچ کس به جز تو نمیتونه تو اون نقش قرار بگیره. فقط نیاز نیست تصویر قشنگتو به خدا نشون بدی. اتفاقا برعکس، او میخواد تصویر واقعیت رو بهت نشون بده و بهت میگه حالا بیا تصویر واقعیت رو با هم درس کنیم.