سایه‌ها

در خواب‌هایم بارها دیده‌ام که وسط یک راهروی تاریک و طولانی سرگردانم. سقف بلندی را بالای سرم حس می‌کنم اما هوا دَم‌ کرده و نمی‌شود به راحتی نفس کشید. حواسم پرت است و نمی‌توانم فکرم را جمع کنم. شاید بهتر باشد خود را به دری که در انتهای راهرو می‌بینم ( یا دست‌کم دوست دارم اینطور فکر کنم که انتهای این دالان به یک در می‌رسد!) برسانم.

چند قدم برمی‌دارم اما زانوهایم سست‌اند. انگار که در باتلاق فرو می‌روم، هر قدم سنگین‌تر از قبلی‌ست. دستم را به دیوار می‌گیرم و بدنم را به جلو می‌کشانم. حتی دیوارها چسبناک‌اند و کمکی نمی‌کنند! تلاش می‌کنم در ذهنم بشمارم که چند قدم دیگر لازم است تا به آن در برسم...یک؟ ده؟ صد؟ ...هزار ثانیه،هزار سال طول کشید اما حالا بالاخره جلوی آن در ایستاده‌ام! پشت شیشه‌هایش نور ضعیفی دیده می‌شود، و سایه‌های محوی که می‌لرزند. حس می‌کنم بیشتر باید وحشت‌زده‌ باشم تا آرام!

با یک فشارِ کوچک، در باز شد و من در سیاهچالِ سایه‌ها مکیده شدم...

.

کمی زمان می‌خواستم تا به خودم بیایم. چندبار پلک می‌زنم تا نگاهم واضح‌تر شود. لباسی به تن ندارم و یک جُفت دست‌کشِ بُکس مثل ریسمان دور دستانم پیچیده! موجودی غول‌پیکر با پوستی تیره (جای زخمهای عمیق و کهنه‌اش به سبزی می‌زند و چرکین و تهوع‌آور است) و با چشمانی ریز و پُرکینه روبه‌رویم این‌پا و آن‌پا می‌کند. صدای مبهم هیاهو و تشویقها در گوشم است. صداها مبهم‌اند، مثل وقتی که می‌خواهم حروف و کلمات را زیر آب هِجّی کنم؛ قلوپ...قلوپ...

ای کاش می‌شد بدون تماشاگر مبارزه کنم، دور از این هیاهو..؛ آن‌وقت می‌توانستم هر موقع که بخواهم -بدون احساس گناه- تسلیم شوم..

سایه‌ی تماشاگران آزاردهنده است. سایه‌هایی که بی‌صبرانه بالا و پایین می‌پرند و مشت‌هایی که با فریاد در هوا تکان می‌خورند، به من حالی می‌کنند که نباید تسلیم شوم. حس می‌کنم سایه‌ها مرا بی‌اختیار به جلو هُل می‌دهند.

من اما دیگر نا ندارم، ترسیده‌ام! حتی مطمئن نیستم موجودی که مقابلم ایستاده و برای خونِ من خُرناس می‌کشد هنوز آدم است یا نه! دندانهای خون‌آلودش مرا ترسانده. جای مشت‌هایی که حواله‌اش کرده‌ام -و حالا متورم و کبودند- مرا ترسانده. دیگر مردمک چشمانش پیدا نیست تا بشود احساس و افکارش را خواند.. . عصبی شده است و مشت‌هایش را بی‌هدف در هوا پرتاب می‌کند.

نگاهم گیج است و بوی خون در دماغم پیچیده. اولین بار وقتی پنج ساله بودم فهمیدم که خون مزه آهن می‌دهد. کلافه‌ام و قطره‌های عرق در چشمم می‌سوزند. فقط این را می‌دانم که اگر چند دقیقه دوام بیاورم دستم بالا می‌رود. فقط چند دقیقه مانده!