ساعت هفت و نیم امتحان ریاضی دارم و دیشب نخوابیدم .
تنها چیزی که می‌دونم می‌تونه حالم رو بهتر کنه گرفتن نمره خوبیه و چون کسی رو ندارم، اینجا -برای هیچکس- می‌نویسم.
حالا اینجا داره ازم می‌خواد که برای هر متن حداقل سیصد کلمه -فکر کنم؟ شاید هم سیصد حرف بود.- بنویسم و من وقت این رو ندارم. اما من نیاز دارم یجایی که کسی قرار نیست بشنوه خودم رو ابراز کنم.
ترجیح می‌دم حداقل حالا که تا اینجا کشوندمتون، هرچند مطمئنم موفق نخواهم بود کسی رو تا اینجا برسونم، به یک شعر دعوتتون کنم تا بهتون مدیون هم نباشم:
یک روز می‌آیی که من دیگر دچارت نیستم
از صبر ویرانم ولی چشم انتظارت نیستم
یک روز می‌آیی که من نه عقل دارم نه جنون
نه شک به چیزی، نه یقین، مست و خمارت نیستم
شب‌زنده‌داری می‌کنی تا صبح زاری می‌کنی
تو بی‌قراری می‌کنی، من بی‌قرارت نیستم
پاییز تو سر می‌رسد، قدری زمستانی و بعد
گل می‌دهی، نو می‌شوی، من در بهارت نیستم
زنگارها را شسته‌ام دور از کدورت‌های دور
آیینه‌ای رو به توام، اما کنارت نیستم
دور دلم دیوار نیست، انکار من دشوار نیست
اصلا منی در کار نیست، امن‌ام حصارت نیستم.
