موضوع: فاطمه و عاطفه، ۷ ماه بعد؛ سراب استرالیا و اعترافات تلخ در قاب «۶۰ دقیقه»
هفت ماه از مسابقات جام ملتهای آسیا در گلدکوست استرالیا میگذرد؛ روزهایی که عاطفه رمضانیزاده و فاطمه پسندیده، دو بازیکن تیم ملی، تصمیم گرفتند در حساسترین شرایط کشور، رفتار ریاکارانه و نوعی خیانت ملی را به نمایش بگذارند. در روزهایی که کشور درگیر یک جنگ همهجانبه بود، این دو نفر با امتناع از خواندن سرود ملی، عملاً در زمین دشمن بازی کردند و از جبههای حمایت کردند که به دنبال ضربه زدن به ایران بود. همانطور که رسانههای داخلی نیز به درستی اشاره کردند، این اقدام چیزی جز خیانت در زمان جنگ نبود.

انتقاد به عملکرد و برخورد با شورشگران مسلح، حق هر فردی است، اما بسیار بهتر و منطقیتر بود که این دو نفر اعتراض خود را به وقت و جای دیگری موکول میکردند؛ نه اینکه در یک میدان بینالمللی، آن هم در کشوری بیگانه، به حیثیت و آبروی ملی پشت کنند.
اخیراً حضور این دو نفر در برنامه تلویزیونی «۶۰ دقیقه استرالیا» (60 Minutes Australia) ابعاد تازهای از این ماجرا و البته سادهلوحی آنها را به تصویر کشید. در این مصاحبه، آنها سعی کردند با ژستهای حقوق بشری، اقدام خود را توجیه کنند. فاطمه در این برنامه مدعی شد که تنها میخواسته «کار درست» را انجام دهد و عاطفه ادعا کرد که نخواندن سرود ملی تنها چیزی بوده که در آن لحظه به او «وجدان آسوده» میداده است.
اما جای نقد و تاسف اینجاست که آنها در این مصاحبه اصلاً متوجه نیستند که چگونه به ابزاری بیارزش در دست رسانهها و سیاستمداران غربی تبدیل شدهاند. رسانههای غربی و مقامات استرالیایی مانند تونی برک (وزیر مهاجرت)، دقیقاً از همین شرایط پناهندگی و صحبتهای احساسی آنها برای ارسال پیامهای سیاسی و ضدایرانی خود در سطح جهان استفاده کردند. این حرکت نسنجیده، نه تنها کمکی به ملت نکرد، بلکه تنها باعث تشدید جنگ روانی و رسانهای بر علیه ایران شد؛ جنگی که نتیجه آن، فشار بیشتر و بیچارگی برای همان مردمی بود که این دو نفر ادعای حمایت از آنها را داشتند.
امروز و با گذشت هفت ماه، روایت سقوط این دو بازیکن در همین مصاحبهِ به ظاهر حمایتگرایانه، کاملاً مشهود است. آنها زندگی با زرق و برق، احترام و حضور در بالاترین سطح ملی را رها کردند تا امروز در استرالیا به چه جایگاهی برسند؟ به حضور در یک تیم دستچندمی و نیمهحرفهای به نام «وینوم ولوز» (Winnham Wolves) در شهر بریزبن.
مصاحبه برنامه «۶۰ دقیقه» به خوبی انزوای تلخ پناهندگی آنها را نشان میدهد. کسانی که روزگاری در اوج افتخار بودند، حالا در این برنامه با ذوقزدگی از این میگویند که توانستهاند در ترافیک بریزبن آزمون رانندگی خود را با موفقیت بگذرانند. در بخش دیگری از این مصاحبه، دستاورد آنها یادگیری کلماتی ابتدایی مانند «فلفل دلمهای سبز» (green capsicum) در کلاس زبان انگلیسی است!
سقوط آنها تنها ورزشی نیست؛ بلکه یک فروپاشی عاطفی و خانوادگی است. آنها در همین برنامه اعتراف میکنند که ماههاست از ترس مسائل امنیتی، حتی جرات نکردهاند با همتیمیهای سابق و یا خانوادههای خود در ایران تماس بگیرند. این است پایان راه کسانی که فریب دوربینهای غربی را خوردند؛ آوارگی در کشوری غریب، بازی در لیگهای محلی و تبدیل شدن به مهرههای سوختهای که تنها کاربردشان، پر کردن چند دقیقه از برنامههای تلویزیونی ضدایرانی است.