نور!

برای او جایی نبود.
هیچ‌کجا، هیچکس، هیچ سگ یا گربه یا حتی یک سنگ در کران رودخانه.
هیچ‌چیز! هیچ‌چیز!
همه‌چیز برای او پر بود از هیچ‌چیز.
حتی درون خودش هم خالی بود. حس می‌کرد چاله‌ای عمیق، عمیق‌تر از هر گودالی درونش مستور شده، هیچ‌چیز آن لعنتی را پر نمی‌کرد.
حفره‌ی بدطینت او حالا حتی با رویا هم پر نمی‌شد، رویایی که همیشه مرهم هر دردِ بی‌دوای او بود. رویاپردازی همیشه به کمک او آمده‌بود برای مثال هربار که مجبور بود با انسان‌هایی که در نظرش زبان‌نفهم، متکبر و دگم می‌آمدند هم‌کلام شود فقط چشمانش را می‌بست و یا به جایی خیره می‌شد و خود را در حال ساز زدن تصور می‌کرد، نت‌به‌نت دوای دردش بود.
اما حالا حتی این هم به او دوا نمی‌شد.
نمی‌شد که نمی‌شد. هیچ راهی برای او نمانده بود.
در لحظات شادی در لحظاتی که مطمئن بود باید لبخندش واقعی باشد نیشش به دروغ باز می‌شد. آخرین بازی که لبخندش واقعی بود را به‌یاد ندارد.
کسی او را باور نداشت.
کسی او را جدی نمی‌گرفت.
فقط بود.
فقط وجود داشت.
فقط هشتصد سیر زمین را سنگین تر کرده بود.
گاهی با خود فکر می‌کرد همان اکسیژنی را مصرف می‌کرد که ممکن اگر کس دیگری مصرف کند خدمتی به بشریت کند بعد به این فکر می‌افتاد که بشریت خر کیست! از همه‌ی انسان‌ها متنفر بود. از نظر او همه‌ی آن حیوانات پیشرفته‌ی پرمدعا باید می‌مردند.
نمی‌دانست هیچ نمی‌دانست.
از خود و دنیایی که اطرافش درست شده‌بود متنفر بود.
در حال غرق شدن بود و آخرین دست‌وپاهایش را هم می‌زد.
مدام در ذهنش این تصویر مجسم می‌شد که در اقیانوسی طوفانی با آبی تیره و کدر، در شبی خوف‌انگیز و رعب‌آور، دست‌وپا می‌زند؛ ابرها تیره‌تر از حفره‌ی‌درونش، آب مزه‌ای داشت تلخ‌تر از هرچیزی، قطره‌های بی‌حمیت باران جوری به او می‌خوردند و صورتش را می‌سوزاندند که انگار با او مشکل شخصی داشتند. آب موج می‌زد و تمام عزمش را جزم کرده‌بود تا او را به درون خودش بکشد و حفره‌ی درونش را با آب پر کند. اما او می‌دانست با آب هم پر نمی‌شود. به زیر آب می‌رفت مقداری آب به بینی‌و دهان‌ش فرو می‌رفت و با سختی خودش را از زیر آب بیرون می‌کشید توانی در دست و پاهایش نمانده بود با درماندگی و وقاحت با آخرین چکه‌چکه های جانش که لبریز می‌شد بالا می‌آمد اما هیچ نمی‌دید. چشم می‌انداخت اما هیچ کمکی نبود. خودش بود و خودش هیچکس و هیچ چیز.
دستی به شانه‌اش خورد.
به خودش آمد.
-آقا؟
در جواب دادن ناتوان بود و کندزبان شده بود.
-حالتون خوبه؟ نفس‌نفس می‌زنید.
-آه راستش... راستش...
-می‌خواید یه بگم یک لیوان آب براتون بیارند؟
-نه‌، نه، نه چیزی نیست. مشکلی نیست. مشکلی نیست.
-مطمئنید؟ من همینجا می‌شینم کنارتون تا مطمئن نشم حالتون خوب نیست نمیرم!
از شوک درآمد. کمی گیج می‌زد!فرصت کرد به آن فرد که بنظرش سمج آمد نگاه کند.
زیبا بود، موهای بلند و موج‌دارِ خرمائی،مژه‌های نسبتا بلند و چشمانی معجزه‌گر و لب‌هایی شیرین‌وتازه. پیراهنی مشکی‌رنگ به تن داشت که روی سینه‌ی چپش گلی طراحی شده بود و روی سینه‌ی راستش پروانه‌ای منجوق‌دوزی.
صدای دختر در سرش مثل نوار پخش می‌شد. صدا داشت کم‌کم بنظرش دلنشین می‌آمد.
-به نظر تنها می‌آیید.
-شاید چون هستم.
دست سرد مرد را در دستان لطیفش گرفت.
با آخرین توانش از زیر آب بیرون آمد با نومیدی رو‌به‌رویش را چشم انداخت. هیچ‌ندید.
سر برگرداند، تلخی آب داشت کم‌کم به دهانش شیرینی می‌شد. نوری دید. واقعی بود؟ نمی‌دانست. شاید داشت جان می‌داد. چند بار پلک زد. یقین پیدا کرد که نور است.