زیر چشم‌هایش گودتر از همیشه بود لباسی بلند و سیاه پوشیده بود و در این چند هفته‌ی اخیر موهایش یکی درمیان سفید شده بود و با این اوصاف هنوز هم زیبا و قابل ستایش بود، حال خوشحالی و لا‌ابالی چشمانش از بین رفته بود.
آرام آرام به سمت طناب آویزان از سقف قدم برمیداشت. اطرافش روی زمین پر بود از پارچه‌های نصفه و نیمه و کاملی که زمانی با آنها پرده و لباس‌های شب ستودنی میدوخت همه ی آنها مانند دریایی روی زمین پخش بود. چند چرخ خیاطی خاک گرفته در اطراف انباری بود. چه ساعت‌ها که پای آن ها نگذشته بود.
بوی سنگین و تلخ اما خوشی در هوای انباری پیچیده بود که با بوی نم در هم آویخته شده بود. کوچکترین نوری داخل اطاق نمیشد. یک بار در شیشه ای اصلی انباری را با روزنامه پوشاند اما حس میکرد هنوز هم نور راهش را به اطاق پیدا می‌کند و روحش را آزرده می‌کند. پس رنگ سیاه را روی تمام شیشه‌ها پاشید و وقتی هنوز هم حس میکرد نور به حریمش تجاوز می‌کند پرده‌ای کلفت و مشکی جلوی در کشید.
اما تاثیر نمی‌کرد روحش زجر می‌کشید.
رسیدنش به طناب انگار سال ها طول کشید اما بالاخره رسید و طناب را با دست گرفت و به آن زل زد.
به سمتش دویدم عذاب وجدان داشتم آنقدری درگیر کار شده بودم که به حرف‌های او اعتنا نکرده بودم هشدارهایش را جدی نگرفته بودم به سمتش می‌دویدم و می‌دویدم اما مثل سراب بود به او نمیرسیدم، فاصله‌ی چند متری من و او به مانند جاده‌ای بی‌پایان شده بود هرچی می‌دویدم نمیرسیدم.
انگار ساعت‌ها طول کشید اما انگار بالاخره به او رسیدم، می‌خواستم در آغوش بگیرمش ببوسمش و از او معذرت خواهی کنم از خر شیطان پایین بیاورمش و تمام چیزی که داشتم را فدایش کنم.
به او رسیدم دستم را بردم تا از پشت بغلش کنم و قبل از اینکه طناب را گردنش بیندازد دستم به او نزدیک شد ناگهان بین ما فاصله بود. طناب را دور گردن انداخت . فریاد زدم، دویدم به سمتش اما مچ‌هایم را در زنجیر ها و دستبند‌های کلفتی دیدم که اجازه نمیداد به سمتش برم. فریاد زدم .اما انگار صدایم را نمیشنید فریاد زدم فریاد زدم آنقدر فریاد زدم تا رمغی در گلویم نماند و فریادم در ظلمات بی‌رحم اطاق خفه شد هرچه داد میزدم دیگر انگار صدا نداشت صدایم خفه شده بود نفسم بالا نمی‌آمد.چشم‌هایم سیاهی میرفت.روی صندلی رفت، نفس عمیقی کشید و با پا صندلی را کنار زد. از میان سیاهی ها او را میدیدم که جان می‌دهد و بدن لطیفش میلرزد و رگ‌های زیبایش بیرون میزد و خون در رگ‌های صورتش میخواست بترکد تاب نمی‌آوردم نه میتوانستم از زنجیر رها شود و نه صدا داشتم، سوی چشمانم داشت میرفت سیاهی داشت کم کم همه چیزم را در بر میگرفت…
***
خسته شده‌بود. دیگر بسش بود. همه چیز آنقدر دور و بی‌اهمیت بود و آنقدری همه چیز کافی بود که تصمیم بر انجام دادنش گرفت. بسش بود دیگر بسش بود. به قرص سیاه زل زده‌بود. دقیقا مانند یک سیاه‌چالهٔ مارپیچ بود وقتی به آن زل میزد سرگیجه میگرفت، بوی بسیار قوی و سردرد آوری داشت بوی سنگین تنهایی میداد بوی سنگین قهوه و تلخی و دود، بوی فرجام میداد، بوی آرامش میداد؛دیگر دست دست کردن کافی بود. دیگر نه خواب درست داشت نه بیداری، هم روز مانند کابوس بود و هم شب کابوس میدید، اگر پلکی روی پلک میرفت یقیناً آن خواب از زهرمار برای او تلخ‌تر بود. دیگر خسته بود دنیا خفت او را گرفته بود و گلویش را می‌فشرد. دریغ از یک نفر که حال او را بپرسد یا خبری از او بگیرد. ماه‌هاست‌که از خانه بیرون نرفته بود، دیگر تمام دخیره‌ای که در این سال‌ها جمع کرده بود داشت تمام میشد. از وقتی بی‌خواب شده بود و کابوس‌ها از بامداد تا شامگاه به او حمله‌ور بودند دیگر رمغ کار کردن نداشت از وقتی که همسرش کم کم بهانه میگرفت و بی‌خواب شد و بعد که شوریدگی و پریشان‌حالی گلوگیر او شد تا وقتی که جنون طنابی دور گردن او شد و در نیمروزی بدشگون در آن انباری تاریک و مخوف خانه‌شان جان او را گرفت. بعد از آن روز هیچ شب خواب راحت نداشت. دلش برای همسرش تنگ شده بود و دست شستن همسرش از این دنیا را گردن خود میدید وقتی که هر شب به او میگفت سیگار کشیدن و مشروب خوردن را بس کند و میگفت باید برای تک تک ته سیگار های نصفه‌ای که اینور و آنور خانه انداخته بود جواب پس بدهد و روزی این بار گناهان و آسیب هایی که به خود و شریک‌های زندگی خود می‌زند را باید جوابگو باشد. اکثر مواقع مست بود و حرف‌های زن در نظرش چرند و مزخرف میامد و بی‌اهمیت بود.
آنقدر درگیر کار بود که وقتی می‌آمد فقط میخواست مست کند و از سیگار کشیدن لذت ببرد.
همه چیز را تقصیر خودش میدید یک شب از یک روز پرکار و خسته‌کننده که خانه آمد و مست کرد و وقتی میخواست سیگار بکشد همسرش جوری پیله کرد که دیگر این زهرماری را در خانه من نکش و گم بشو و بیرون بکش و او هم زورش آمد بعد از این همه زحمتی که آنروز متحمل شده بود تا فقط هرچیزی که زن میخواهد را برایش فراهم کند با او وارد مشاجره شد و همسرش بطری مشروب گران قیمتش را شکست و مرد از سر مستی و خستگی و فشار عصبی زن را هل داد و زن بدجوری زمین خورد و تا یک هفته‌ای ناخوش بود. او نمیفهمید چرا ناگهان انقدر سیگار کشیدن او در خانه به همچین مسئله ی مهمی تبدیل شده بود و آنقدر برای همسرش غیرقابل تحمل شده بود جوری که عق میزد و حالش بد میشد. بعد از آن داستان شوریدگی همسرش شروع شده بود و موهایش شروع به سفید شدن و زیر چشم‌هایش شروع به گود رفتن کرده بود. مرد مطمئن بود که زن سرش به جایی نخورده بود نمیفهمید آن همه کولی‌بازی برای چه بود اول او را جدی نگرفت اما همسرش شروع به بدتر شدن کرد و هیچ‌کاری هم از دست او بر نمی‌آمد چون وقت نداشت به او بپزدازد. زن با نور سر لج افتاده بود و از آن فراری بود و می‌ترسید میگفت نور میخواهد من را تنبیه کند چون نتوانسته ام از چیزی که به من بخشیده بود مراقبت کنم و چرندیات محو و دور دیگری که مرد به ظاهر از آنها سر در نمی‌آورد.
گذشت تا که به اینجا رسیده بود. حساب‌های خالی شیشه‌های مشروب خالی و زیر سیگاری هایی پر و پاکت سیگار های خالی.
به قرص زل زد، این را یک شب در مستی از یک زن جادو جنبل کار گرفته بود به عنوان دارویی برای بار سنگین گناهان.
در خانه لیوان خالی پیدا نمی‌کرد همه‌شان پر از ته سیگار بودند! ته سیگار ها همه جا بودند.لعنتی فرستاد بالاخره لیوانی خالی و خاک گرفته پیدا کرد و متوجه شد که در خانه آب ندارد کمی گشت و یک بطری مشروب پیدا کرد که یک لیوان را هم به زور پر میکرد. لیوان خاک گرفته را پر کرد. آخرین سیگاری که برایش مانده بود را آتش زد. به فکر فرو رفت. هر پوکی که میزد خاطرات خوشش با همسرش را به یاد میاورد اما بعد تمام بار هایی که زن خواسته‌بود با او حرف بزند و میگفت چیز مهمی برای گفتن دارد و او را پس زده بود و بی‌اعتنا نگاه چپی به او کرده بود انگار که عامل همه‌ی بدبختی‌های او است به خاطره‌ی خوش تجاوز میکرد حتی یک ثانیه نمی‌توانست افکار مثبت داشته باشد.
سیگار را خاموش کرد قرص سیاه را در دست گرفت سرشار از انرژی عجیبی بود. آن را بالا انداخت و لیوان الکل را سر کشید.از وقتی که قرص وارد دهانش شد آرامش در آتشفشان وجودش فوران کرد از حسی خوب داشت خاطرات بد از بین میرفتند. خاطرات بد تبدیل به خاطرات شیرین می‌شدند. خاک غلیظی که روی میز آشپزخانه نشسته بود زیبا بنظر می‌آمد بوی نم و سیگاری که در خانه پیچیده بود برایش قابل تحمل و قشنگ شده بود. تاریکی بی‌اندازه ی خانه برایش روشن شده بود.حسی وصف ناپذیر داشت انگار داشت راحت میشد. قرص تمام مسیرش تا پایین را روشن کرد و گرمایش را خنک کرد و تلخیش را شیرین انگار انرژی سرد و خوش در بدنش میپیچید و میچرخید حسی غریب داشت تمام بدنش شل شده بود و داشت لذت میبرد. چشم‌هایش به سیاهی رفت انگار شیاطین و فرشته‌ها در سرش در جنگ بودند.
خوابی خوش که در چند ماه اخیر نداشته انگار به سراغش آمد خوابی زیبا و راحت در همان جا.سرش آرام آرام پایین آمد و روی میز گذاشت و به خوابی راحت رفت.
***
سیاهی همه چیز را در بر گرفت و سپس دوباره روشن شد. نور خیلی زیاد چشمانم را برای چند ثانیه کور کرد. روی تختمان بودم؛ متعجب و گم‌گشته بودم! هنوز هم همه جا روشن بود! انگار که نور قصد داشت کورم کند. خودم را میان سنگ‌ریزه هایی حس کردم پایین را نگاه کرد دور تا دور تختم به مانند یک دریا پر از ته سیگار بود و همینجوری بالا می‌آمدند انگشت های پایم را میان ته سیگار های در حال تکثیر پیدا کردم. مثل یک کابوس دیگر بود لعنت! ته سیگار ها بالای می‌آمدند و داشتند کل اطاق را میگرفتند از روی دیوار ها همینطور بالا میرفتند عکس‌هایمان روی دیوار محو در دریای ته‌سیگارها میشد و منی که روی تخت ایستاده بودم توان تکان خوردم نداشتم تا روی سینه‌ام فیلتر سیگارهای قرمز جمع شده بود تنها میتوانستم فریاد بزنم توان تکان خوردن نداشتم نفسم گرفت در حال خفه شدن بودم تا گردنم بالا آمد هیچ کاری از دستم بر نمی‌آمد دهانم پر از ته سیگارو کثافت شد نفسم قطع شد و فریادم برای کمک خفه شد.
نور همه جا را گرفت.
هیچ‌چیز نمیبینم.
“بابا ، بابا”
این صدا از کجا بود.
“بابا ، بابا”
نه نمی‌توانست…
نه نمیخواستم قبول کنم.
“تو من را کشتی”
دنیا روی سرم خراب شد تمام چیزی که این مدت علیه وجدانم منکرش شده بودم و قبولش نکرده‌بودم…
می‌خواستم فریاد بزنم منکر بشوم اما صدایم خفه بود، وجود نداشتم.
من هیچ نبودم.
هیچوقت هیچ نبودم.
من فقط کسی بودم که زن آبستنم را برای حساسیتش به سیگار کتک زدم.
