
زبان پارسی، یکی از زبانهای کهن و ریشهدار جهان، از خانوادهی بزرگ هندو-اروپایی است. این زبان با زبانهایی چون انگلیسی، فرانسوی، آلمانی و هندی همریشه است. از آنجا که این زبانها بیشتر از دبیرهی لاتین بهره میبرند، بهرهگیری پارسی از همین دبیره، گامی در راستای بازگشت به بنیادهای راستینِ زبانمان است.
دبیرهی کنونیِ پارسی، که از دبیرهی عربی گرفته شده، از خانوادهی زبانهای سامی است و با ساختار آوایی زبان پارسی سازگاری کامل ندارد. بسیاری از واکها (آواها) را نمیتواند درست نشان دهد و همین، خواندن و نوشتن را دشوار میسازد. همچنین آموزش آن برای کودکان و بیگانگانی که میخواهند پارسی بیاموزند، زمانبر و گیجکننده است.
با بهرهگیری از دبیرهی لاتین، ما نه تنها میتوانیم آواهای زبان پارسی را درستتر و سادهتر بنویسیم، بلکه زمینهای فراهم میشود تا زبان پارسی بار دیگر در کنار خویشاوندانش بدرخشد. این دبیره، ساده، زیبا، جهانی و همراه با ابزارهای نوین است.
کشورهایی مانند ترکیه، پس از دگرگونی دبیره به لاتین، توانستند راه دانش، نوگرایی و جهانیشدن را هموارتر کنند، بیآنکه فرهنگ یا زبانشان آسیب ببیند.
اکنون زمان آن فرارسیده که ما نیز با دلسپردن به پیشینهی نیرومند خود، و بهرهگیری از ابزارهای امروز، زبان پارسی را به جایگاه شایستهاش در جهان برگردانیم. دبیرهی لاتین، دشمن پارسی نیست، بلکه پلی است به سوی آیندهای روشنتر، جهانیتر، و ریشهدارتر.