داشتم فصل 2 سریال Big Little Lies رو میدیدم و یه جاش هست که سلست نمی تونه به قاضی و بقیه درست توضیح بده که چرا در حالی که شوهرش باهاش بد رفتاری می کرده و عملا بهش تجاوز می کرده و خود سلست هم از این موضوع ناراحت و افسرده بوده، بازم به پلیس یا دوستاش چیزی نمی گفته یا اینکه چرا بازم برای سکس با همون آدم بی قرار بوده.
به چند دلیل منطقی و یا شایدم توجیحی.
اول اینکه همسر سلست فقط دیو شب های در رختخواب نبوده و ابعاد دیگه ای هم داشته و خیلی سخته که بتونی مرزی بذاری برای آدم های این مدلی و قاطعانه بگی آدم های خوبی هستن یا بد.
دوم اینکه سلست هم به سکس نیاز داشته نه برای خود این عمل و در واقع برای ارضا شدن و به ارگاسم رسیدن ، برای اینکه با همسرت سکس کردن به تو این توهم رو میده که شما هنوز باهم هستید، هنوز برای هم جذاب و دوست داشتنی هستید و در کل اینکه با هر بار سکس انگار طرفین به خودشون میگن: پس هنوز امیدی هست و از اونجایی که آدمی به امید زنده است، بازم این رفتار مسموم رو ادامه میده.

حالا من کجای این مثالم؟ اونجاش که خوشحالم که مرد خونه مثل شوهر سلست ، ترسناک نیست اما هنوزم از اینکه انگار فقط در تخت و شناسنامه ست که زن و شوهریم، ناراحتم میشم و در عین حال نمی تونم جلوی خودم رو برای انجام سکس بگیرم چون همه اون امیدها و حس های خوب رو توی من زنده می کنه اما در همون حین بدترین حس ممکن رو هم بهم میده که : حواست باشه، همه اش همینه. بعد از این تخت هیچی نیست و تو میشی همون همخونه ای که بودی. همین شد که امروز صبح بوسیدن رو از سکس مون حذف کردم تا حداقل این یه دونه رو یادگار نگه دارم از زمانی که دوستم داشت.
ننه من غریبی های تهوع برانگیزم برای امروز بس نیست؟