
از روزی که یادمان میآید درِ گوشمان به آهستگی یا با صدای بلند فریاد زدهاند که:
«نادانی و جهالت، دشمن دانایی است!»
و یک نفر حرف دیگری زد:
«توهم دانایی، دشمن دانایی است!» «استیون هاوکینز»
و من حالا که خوب فکر میکنم؛ میبینم انصافا حرف درستی زده است. کسی که نادان باشد، از دانستن فرار نمیکند. درست مثل کسی که خوابیده باشد، میتوان او را از خواب بیدار کرد.
اما کسی را که خودش را به خواب زده، هیچ وقت نمیتوان بیدار کرد!
درست مثل کسی که گرفتار «توهم دانایی» است!
یعنی تو فکر میکنی که مطلبی را میدانی، بنابراین برای دانستنش هیچ تلاشی نخواهی کرد یا لااقل در برابر دانستنش مقاومت خواهی کرد.
کاش از خواب غفلت بیدار شویم!
بسیاری از مشکلات و خطاهای گفتاری و رفتاری ما نتیجۀ همین توهم آگاهی و دانایی است.
یکی بیاید و مرا از توهماتم بیرون بیاورد! آهای! کجایی؟...