
دی شیخ با چراغ همیگشت گرد شهر:
«کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست!»
گفتند: «یافت می نشود، جسته ایم ما.»
گفت: «آن که یافت می نشود، آنم آرزوست!»
این شعر زیبا و پر مغز منسوب به «مولانا» است.
اصل شعر را میتوانید، در غزلیات «مولانا» در «دیوان شمس» ببینید.
این بیت به حکیم یونانی «دیوجانس یا دیوژن» اشاره میکند که در روز روشن چراغ در دست گرفته بود و میگفت: «من در جستجوی انسانم!»
آنها که او را میدیدند، به او میخندیدند و مسخرهاش میکردند و میگفتند: «بیچاره عقلش را از دست داده و دیوانه شده!...»
درست مثل دیوانگانی که در تیمارستان بستری و تحت درمان هستند. آنها همۀ مردم، از جمله روانپزشکان را دیوانه میپندارند!
اما دانایان و عاقلان آن روزگار، درک کرده بودند که این حکیم دانا چه میگوید.
او کاملا هوشیار و عاقل بود و میدانست چه میگوید و چه میکند.
این مسئله مربوط به چند هزار سال پیش است که روابط انسانها بسیار سادهتر از روزگار ما بود و به این پیچیدگی نرسیده بود.
اوضاع روابط انسانی در دنیای امروز روشن است!
با این شرایط امروز؛ اگر ما نیز چراغی در دست بگیریم و به دنبال «انسان» بگردیم؛ آیا کار درستی انجام دادهایم؟
و دیگر اینکه چند درصد از افراد جامعۀ امروز ما را به جنون و دیوانگی متهم خواهند کرد؟
شما چگونه میاندیشید؟