
من مینویسم؛ پس هستم و برای بودن و ماندن، خود را نیازمند نوشتن میدانم. البته این نیاز از جنس نیازهای دنیایی و مادی نیست، بلکه نیازی فکری و روحی است. نوشتن چون خواندن به من آرامش میدهد. نوشتن نوعی آفریدن است و آفریننده، هیچ گاه از ساحت و محدودۀ زمان حذف نمیشود. نوشتن یعنی جاودانگی!
خواندن اما، دریچه ای به جهانهای دیگر است و در پوست دیگران نفس کشیدن. خواندن یک عمر تجربههای دیگران را با جرعهای چشیدن و لبریز شدن است و این هر دو از رویدادهایی هستند که با روح آدمی سر و کار دارند. به همین جهت کم نظیرند و تجربهای هر دم و هر آن تازه و لذت بخش! هماره سرشار از این لذتها، مانا، خوانا و نویسا باشید.