تو راه سفریم، من و یار.
داریم از تهران میریم شیراز.
میریم و میریم و میریم و هرچی میریم نمیرسیم.
یهو میگه:«ببین ما با ماشین داریم میریم ،با همهی توقفامون هم که حساب کنی، راهمون میشه ۱۲ ساعت ، تو فرض کن اونموقع کوروش کبیر پاشده تا اسرائیل رفته.»
بهش فکر میکنم،به کورش کبیر، داریوش اول،کمبوجیه و همهی اسمهایی که از پادشاهان هخامنشی بلدم،به این که چند سال توی راه بودن ، از روی همین تپه ها گذشتن ،برای این که برسن اسرائیل،برسن مصر و برای این که کشور گشایی کنن.واقعا چه حوصلهای داشتن! با اسب و خدم و حشم زن و بچه سالها بری و بری و بری تا برسی به یه کشوری و اونجارو بکنی قلمرو خودت.
در حالی که از شیشه زل زدم به بیرون و به حداقل ۲۵۰۰ سال پیش فکر میکنم، چشمم میوفته به ماه که داره دلبریاش رو شروع میکنه.
یاد بچگیام میوفتم؛ صندلی پشت ماشین نشسته بودم، از شیشه زل زده بودم به ماه، با ذوق زیاد به مامانم گفتم:« مامان!مامان! نگاه کن ما هرجا میریم ماه باهامون میاد!»
مامانم بدون که بخواد ذرّهای احساسیش کنه یا مثلا بگه آره دخترم، ماه مواظبمونه یا چه میدونم، از این حرفای قشنگی که به بچه ها میزنن،برگشت و گفت:« نه مامان، فکر میکنی.ماه یه جا ثابته،ما چون حرکت میکنیم،تو فکر میکنی اون با ما میاد.»
ولی من تو عالم بچگیم دوس داشتم اینطوری فکر کنم که ماه داره با ما میاد،ماه مواظبمونه، زل میزدم به ماه تا یه مدرکی پیدا کنم و به مامانم بگم ببین داره با ما میاد!! نمیدونم کی اصلا بهم یاد داده بود که انقد شاعرانه نگاه کنم، وقتی مامانم اکثرا همینقدر منطقی، در لحظه، جوابمو میداد ولی خب از یه جایی یاد گرفته بودم دیگه.»
میریم و میریم و میریم و از این مسیر ۱۲ ساعته،حداقل ۵ ساعت دیگه تا مقصد مونده.
تا اینجای مسیر دوتا پادکست گوش دادیم و حداقل ۵۰-۶۰ تا موزیک و هنوز کلی راه داریم....
میگه:« پادکست حافظ رو بذار.»
و من از شنیدن این جمله بیزاااارم،نه این که با حافظ مشکلی داشته باشما،نه اصلا! برای این که پادکست حافظ رو چهار بار تاحالا باهم گوش دادیم و دوبار هم خودش تنها گوش داده و الان بازم میگه پادکست حافظ رو بذار!!
بهش میگم:«ببین من اگه یه بار دیگه اون پادکست رو گوش کنم،میتونم به عنوان تور لیدر تو حافظیه کار کنم و خرج کل سفرمونو دربیارم.»
میخنده و میگه:« بذار دیگه حالا، ناسلامتی داریم میریم شیرازا "خوشا شیراز و وضع بی مثالش".»
باهاش قهر میکنم،ولی پادکست حافظ رو براش میذارم.
بهش اخم میکنم ولی به تک تک جزئیات برای بار پنجم گوش میدم و بهش نگاه میکنم که چطوری برای بار هفتم از شنیدن این پادکست متعجب میشه و به به و چه چه میکنه برای شعرای حافظ، از نگاه کردن به قیافهی بانکمش خنده میشینه رو لبام.
بالاخره میرسیم شیراز.الحق و النصاف که حضرت حافظ درست فرمودن :
"خوشا شیراز و وضع بیمثالش خداوندا نگهدار از زوالش"