یک سال از روزی که برای دوازدهمیها استرس داشتم که های و وای کنکور دارند و چه میکشند بیچارهها گذشته، و حالا نوبت خودم است.
های و وای چه میکشیم ما بیچارهها!
من هیچ وقت کنکور را نخوام بخشید، ذرهای مهم نیست که کنکور اختیاری از خود ندارد.
من هیچ گاه درختی که شاخههایش دفترچه کنکور شود را نمیبخشم.
من هیچ روزی در و دیوار حوزه آزمونها را نمیبخشم.
من در هیچ لحظهای گاج و قلمچی را نمیبخشم.
من هیچ وقت کارنامههای تحلیلی و کشوری را نمیبخشم.
غر میزنم که فلان آزمون سخت بود، میگوید "فاطمه یک روز به این روزها میخندی". نه! من هیچ روزی از روزهای زندگی به روزی که من را، تمام من با تمام وجود و استعداد و تواناییم را، در یک برگه A5 خلاصه کردهاند نمیخندم.

روزها عکسی که یک مستطيل زرد داشت را دانلود میکردم
۲۷۰ روز...
۱۹۰ روز...
۹۳ روز...
۳۰ روز...
۲۰...
۱۹..
و ۱۴ روز مانده به کنکور سراسری.
یک سال گذشت و بله میدانم باغ بیل نزدم، آجر بالا نیانداختم، در کوره کار نکردم، دستفروشی نکردم و کار یدی نکردم که گلایه کنم. بهترین اوضاعی بود که میتوانستم امروزه، در اینجا داشته باشم، اما گاهی با خود فکر میکنم چرا من باید اینجا باشم؟
حسودی میکنم به مردم جهان، نوجوان اروپایی چه میداند کنکور چیست؟ خارجکیها چه میدانند استرس آینده چیست؟ چه میدانند سه دفترچهای شده کنکور، یا شایعه است؟ چه میدانند که عمومیها از ۱۴۰۲ حذف میشود یا نه؟ خارجکی چه میدانند سهمیه چیست؟
دیروز یک کارنامه کنکور دیدم "رتبه بدون سهیمه صد هزار/ سهمیه ۲۵ درصد ایثارگری/ قبولی پزشکی آزاد"
شاید بگویید آزاد است دیگر، اما نه!
برای تک تک صندلیهای پزشکی تک تک دانشگاههای ایران صدها نفر رقابت میکنند و از جان و دل میگذارند. چه پردیس باشد چه آزاد چه سراسری.
من لیاقتم برای تعیین شدن ارزشم بالا تر از ۴ ساعت آزمون دیوانه وار و بی منطق و بی علم است. نه تنها من، همهی ما ارزشمان خیلی بیش از ۲۶۵ تست بی ارزش کنکور است. تستهایی مغز من را تک بعدی کرده، تستهایی که به من یاد داد بی دلیل از مسیرهای حلشان پیروی کنم.
کنکور نه تنها به آینده و آرزوهای ما ظلم میکند بلکه واقعا مغزها را خفه میکند. من مطمئن نیستم پس از این خلاقیتی خواهم داشت یا نه، ذوق و شوق هنر خواهم داشت یا نه، ذوق و شوق زندگی خواهم داشت یا نه!
من هیچ کدام را نمیبخشم و به هیچ کدام از اینها نخواهم خندید، من به قتل استعداد و امید میلیونها هم سن و سالم نخواهم خندید.